Maandag

Zondag 11 zou ophouden te bestaan voordat nog de eerste competitiewedstrijd gespeeld zou worden. Er is de afgelopen maanden eigenlijk sinds jaren best netjes doorgetraind op woensdag of donderdagen maar toch.. Hoe kun je aan een competitie beginnen als je in anderhalve seizoen afscheid hebt moeten nemen van sterkhouders die jarenlang in het team speelden. In anderhalve seizoen namen we onder andere afscheid van Kornelis, Duco, Erwin, Eelco, Jasper en Stephan. En dan vertrokken ook nog de Zondag 11 Originals Bojan en Vincent. Alsof het niet erger kon verliet coach alias Pep, alias Jezus, alias de Verlosser maar eigenlijk gewoon Marc het team. Hij zag te weinig heil en werd gesterkt door de opmerking dat het team ‘ten dode was opgeschreven’. Dat kon toch niet het geval zijn? Het team kwam bij elkaar na het succesvolle WK van 2010 en groeide sindsdien nader tot elkaar.

Adje interim Führer 1 Luís, had op maandag tientallen keren per dag contact met Jaap. Jaap krijgt veel shit voor elkaar (en over zich heen) bij Roda, maar is ook verantwoordelijk voor het 2e, dan gisteren maar met krap 11 man het veld op kon. Luís vroeg aan Jaap of hij geen spelers wist of dat er misschien nog jongens kwamen ‘aanwaaien’. ‘Er komen in de zomer altijd spelers aanwaaien maar COVID heeft veel kapotgemaakt’, was het antwoord.

Dinsdag

Luís was zijn voetbalpensioen aan het plannen en de wilg af aan het stoffen. Zijn vrouw Caroline had de pantoffeltjes al heerlijk klaargezet en ook de kukident stond al klaar voor gebruik. Andere plannen waren om deel te nemen aan het 35+ voetbal wat aanvankelijk ook niet slecht klonk. Er was namelijk nog steeds geen basis om een nieuw seizoen te starten. Zeker niet met slechts 9 spelers. Na veelvuldig contact met Jaap kwam hier uiteindelijk nog weinig uit en leek het een uitdaging om a.s. zondag ook maar met 11 man aan de aftrap te verschijnen.

Woensdag

Luís stuurt een SOS-bericht in de Zondag 11-groep waarin hij zegt dat het een moeilijk seizoen wordt, áls er al een seizoen komt. ‘WEET ER IEMAND SPELERS?’. Weinig respons en Luís spreekt met Yoeri over de gevolgen en wil de wedstrijd annuleren. Jaap wil donderdag afwachten, maar Luís en Yoeri denken aan een uitstel en daarmee afstel van de wedstrijd. Luís krijgt opeens een bericht van Jelle.

Jelle staat normaal bekend als ‘Snelle Jelle’, maar bevestigt dit deze keer niet, maar komt toch met een kokertje die hij seizoenen lang angstvallig verborgen heeft weten te houden. Ene Luca en Gjalt willen weer tegen een bal aan trappen en hebben nog ervaring opgedaan bij Hoogland. Woensdag komt ook Jaap met de mededeling dat ‘aanwaaiers’ Ali en Marouan willen voetballen. Na de eerdere aanwinst Johan, Amir en Jules zou dit misschien weleens het seizoen kunnen redden. Later op de dag hoort Luís dat ook leenspelers Mika, Dennis, Roy en Timo graag willen aansluiten.

Ay, Dios mio! We hebben een team. En wat voor team? Met de afwezigen Michiel, Timo, Stefan en Jorrick hebben we toch meer dan genoeg man. Het bericht gaat eruit, de competitie kan gestart worden! Zondag 11 gaat zijn 14e seizoen in!

Zondag

Uiteindelijk hadden we 17 spelers wat best veel lijkt, maar in zo’n eerste competitiewedstrijd van het seizoen kan het een uitdaging zijn voor iedereen om 90 minuten te maken. Luís vroeg captain Peter om na te denken over een basisstrategie. Peter vroeg om de opstelling. Peter kreeg de opstelling en stuurde niet veel later de reactie: “Wie zijn dit?”

Opstelling

We starten met Arnie op het doel,
rechtsback Gjalt(nieuw), Marko, Mika (leen) en Dennis (leen) op linksback.
Middenveld: Yoeri (links, Jelle, Peter, Jules(nieuw) en voorin Johan (nieuw) en Amir(nieuw).

Op de bank zaten Marouan(nieuw), Roy(leen), Luca(nieuw), Timo(leen), Luís en Ali(nieuw).

Eerste helft

We komen het veld op en zien de jonge honden van KVVA en angstzweet bouwt zich voorzichtig op. Zondag 11 heeft na het kampioenschap van 2014 namelijk weinig goede statistieken tegen KVVA om op te bouwen. Even denken we daar overstapper Eelco bij de tegenstander te zien, maar het blijkt hem niet te zijn. Voordat de wedstrijd begint heeft captain Peter een belangrijke boodschap en geeft 2 taken mee. Blijf positief en schop die bal niet zomaar naar voren.

De wedstrijd start en er staat een goede scheids in een officieel pakkie op het veld. De wedstrijd wordt gespeeld in zonnig Amersfoort, waar het kwik al gauw oploopt. Wat nog niet oploopt is de score maar het veldspel is voor een eerste pot zeer acceptabel te noemen.

De bal wordt elkaar toegespeeld alsof men al jaren met elkaar speelt. Even bizar als bijzonder want er starten 4 totaal nieuwe jongens en 3 leenspelers. Zondag 11 creeert zowaar kansen maar de paal en lat staat een vroege treffer in de weg. Bij rust staat het nog 0-0.

Tweede helft

Er is weinig te verbeteren dus iedereen kan op dezelfde wijze doorvoetballen. Het veldspel blijft solide en de nieuwelingen passen zich goed aan. Aankoop Ali krijgt de bal maar moet duidelijk nog even wennen. Volgens eigen zeggen heeft hij 5 jaar niet in clubverband gevoetbald en moet het ‘gevoel nog terugkrijgen’, toch ziet het er verrassend soepel uit en daagt hij met acties de tegenstander uit en doet goed mee in het spel.

Na tien minuten in de tweede helft dribbelt hij en speelt naar Snelle Jelle, deze past de bal terug en Ali schiet op het doel. Niemand ziet het de eerste keer maar in een rare carambole belandt de bal in het doel. De meegekomen aanhang van Ali en de Zondag 11 bank juicht van pure extase. Maar het blijkt een anticlimax te zijn als de scheidsrechter het doelpunt afkeurt. Er is hands gemaakt. Maar captain Peter legt uit dat KVVA juist hands maakt. De scheids keurt het doelpunt goed en er wordt weer gejuicht aan Roda’s zijde.

We gaan richting de 70e minuut als Mike (zaterdagteam) opstoomt en zijn goede spel bekroont met een doelpunt. Zondag 11 heeft geen kind aan KVVA, wat zoals eerder gezegd bijzonder is. Luís spreekt na afloop met één van de spelers van KVVA en vraagt of het team nieuw is. De KVVA-speler zegt dat ze al drie seizoenen samenspelen. Zo blijkt dat er dus altijd hoop is, ongeacht hoe lang je samenspeelt. In de wedstrijd wordt de overwinning gevierd met Mars, Twix, KitKat, Bross, Bounties en… bier. Op naar volgende week waar we het thuis opnemen tegen APWC. Dit seizoen spelen we behoorlijk in de buurt dus komt allen kijken. De thuiswedstrijd start om 11.00 uur.

Slot

Dus u leest, het. Het viel niet mee. Führer 1 en Führer 2 denken er nog over na om de gebeurtenissen en eindresultaat van gisteren als filmscript aan Netflix te verkopen, maar voor nu is er afgetrapt. Seizoen 2023 – 2024 is begonnen. Toet, Toet, Boing, Boing….

Cheers,

#11

Een week voor de door mijzelf gestelde deadline heb ik, na lang intern beraad, besloten te stoppen als lijder van ons aller Zondag 11. De afgelopen jaren heb ik mij als eindverantwoordelijke voor ons elftal gevoelsmatig ieder jaar meer moeten inspannen om alles rondom ons prachtige team draaiende te houden. De afgelopen twee weken heb ik mezelf steeds meer beseft: Zie ik het zitten om komend seizoen, zoals het er naar uitziet, nóg meer te gaan doen? Het antwoord daarop was schoorvoetend: nee. Het gebrek aan reacties op mijn brandbrief en de relatief stille groepsapp heeft mijn gevoel bevestigd. Ik heb niet het gevoel dat het er nog in zit.

De beslissing om te stoppen valt me zwaar. Ik heb team als ‘Original’ één jaar na zijn oprichting in 2010 (toen ik nog heel af en toe meevoetbalde met m’n kapotte knieën) als lijder overgenomen. Nog even samen met Bart, maar daarna zelf. Ik voel me verantwoordelijk voor ‘mijn’ groep spelers. Vaak is mij toegeworpen dat ik de lijm was die de groep bijeen hield. Zelf voelt het meer alsof ik het voor jullie zo makkelijk mogelijk heb gemaakt om te kunnen voetballen al die jaren. Ik heb proberen te zorgen voor alle randvoorwaarden en per ongeluk moest ik ook de wissels doen. Ik besef me dat dit niet mijn sterkste kant was en dat ik langs de zijlijn vaak luidruchtig was, maar ik moest ergens heen met mijn energie én ik wilde het voor jullie zo goed mogelijk doen. Het is dat verantwoordelijkheidsgevoel dat me – nu ik aangeef te stoppen – nog het meest dwarszit. Desalniettemin heb ik mijn keuze gemaakt. Ik vind het belangrijk om mijn gevoel te volgen en dat is wat ik nu doe.

Dit betekent niet per se dat het team stopt, al ben ik me bewust van het feit wat mijn stoppen kan veroorzaken. We hebben op papier 14 jongens, waarvan meerdere met wat vraagtekens achter hun naam. Als er iemand is die het team wilt proberen voortzetten en het van mij over wil nemen, dan hoor ik het graag. Is dit niet zo, dan ben ik als vanzelfsprekend bereid te helpen bij het zoeken naar oplossingen voor iedereen.

Ik wil jullie bedanken voor jullie inzet de afgelopen dertien jaar. Voor derde helften, die uitmondde in een vierde en vijfde helft tot de zon op maandag weer opkwam, voor alles op breuk in de kassa, voor alle keren 6a, voor mexicano’s, alle bijnamen die we de jongens toedichtte, alle schrijverijen, voor de teamweekenden in Renesse, Breda, Texel, de Ardennen, Arcen en in het bijzonder voor Londen. Ik wil jullie bedanken voor zovele zondagen waarbij ik langs de zijlijn stond en dacht: “Goddomme wat zijn wij slecht zeg,” om er vervolgens weer om te kunnen lachen. Ik wil jullie bedanken voor nog zoveel meer.

Zondag 18 mei 2014 blijft misschien nog wel het meest hangen. Kampioen van de kelderklasse. Dat feestje gun ik iedereen die eigenlijk niet zo goed kan voetballen. Het gevoel van zo snel, zo blauw zijn dat je totaal geen idee meer hebben wat je aan het doen bent als om 5 uur ‘s middags ineens een stripper voor je neus staat in een volle voetbalkantine, vergeet ik ook nooit meer.

Ik heb de – soms ondankbare – taak van lijder van de Zondag 11 altijd serieus genomen. Ik heb er alles uit proberen te halen en terugkijkend vind ik dat we machtig mooie momenten hebben beleefd met een stel gasten door de jaren heen die zó verschillend en soms zó debiel waren dat mijn rol als lijder ineens wel heel letterlijk een ‘lijden’ werd. Maar altijd met spirit en een glimlach.

Ik heb al die jaren de Kerst gehaald. Dat doen ze me in het betaald voetbal niet gauw na.

Ik zou mezelf én jullie te kort doen als ik heel kort afscheid had genomen. Mijn verhalen zijn áltijd lang.
Daarom nu maar eens op deze manier. Lekker overzichtelijk.

Ik vond het een eer om jullie lijder te zijn.

Jezus / Pep / Lijder Marc

Het moge duidelijk zijn, Zondag 11 heeft een jasje uitgedaan en is een niveautje gedaald in competitieverband. Reden hiertoe waren de dalende toeschouwersaantallen en (mogelijk ook) het dalende niveau van het elftal. Jaar in, jaar uit verlieten gedesillusioneerde spelers Zondag 11. Spelers waarvan hun toekomst als ‘next big thing’ in de sterren leek geschreven maar uiteindelijk de supporters (en coach Pep) beteuterd achterlieten. Het was de laatste jaren dan ook behelpen voor coach Pep, professioneel sjacheraar Bauch en chef pr Lurling om met goed opgezette marketingcampagnes alle asielen en instellingen leeg te trekken en ondersteboven te keren om versterkingen te vinden. Met een VOC-iaanse overredingskracht en wurgcontracten wist men tot dusver de schaapjes op het droge te houden en een semi-cohesief geheel te vormen.

Echter kwam de 26^e maart 2023 dichterbij. Alle hens was weer eens aan dek. Matrozen onbeschikbaar, een andere besloot een kleintje te spawnen. En dan ook nog zomertijd in combinatie met  on-christelijke voetbaltijden (09.30) op onze dag des Heeres. Ga nu maar eens invallers regelen. De boot was weer zo lek als een mandje, PANIEK!

Met alles wat Bauch in zich had stortte hij zich op deze taak. Met een netwerk van hier tot Novosibirsk kende het Oosten geen geheimen voor hem. Bauch, die uit zijn hoge hoed met Timotsjoektsjoek en Tomaat al meerdere konijnen wist te toveren wist ditmaal weer een blik exoten op te trekken: streekgenoot Jules. Bauch toonde zich dan ook in zijn nopjes.  “Geboren onder de rook van Apeldoorn ben ik opgegroeid onder een deken van kunstmest en een walm van stikstof. Het Oost’n kent dan ook geen geheimen voor mij. Met Jules hebben wij een versterking die gewend is tot z’n enkels in de drek te staan, precies wat wij op zondag nodig hebben.”

Lurling was minder content met aanwinst. “Ik heb liever alles bij het bekende. Dat Oosten, daar komt doorgaans maar weinig goeds uit. Die mensen hebben maar gekke gewoontes en schijnen gek te zijn op slootwater, als liefhebbend mens doe je dat toch niemand aan?” Meester Fapsok sloeg echter een gematigder toon aan. “Met het huidige conflict in’t Oost’n zien wij een enorme westwaartse volksverhuizing. Op school hebben wij het er dagelijks over en ik zie enorme kansen om dit te implementeren in mijn lessen maatschappijleer, enorm interessant.”

Met enig wisselende reacties werd er uiteindelijk maar afgetrapt en na pak-em-beet 30 minuten was het moment daar: het debuut van Jules. De exotische invaller mocht ongeveer 45 minuten meedoen voordat coach Pep besloot de beste man weer naar de zijlijn te roepen. “Je kan wel zien dat hij agrarisch bedrijvig is, niet bang vuile meters te maken in het veld. Zijn boulesgevoel leek wat roestig dus hij zal er hard aan moeten trekken.”

De wedstrijd werd uiteindelijk afgesloten met een 0-2 overwinning. Er werd vertrouwen ge(pe)tanqued voor het slot van het seizoen, waar een plek in het linkerrijtje nog in de waagschaal ligt. Of Jules daar dan ook bij is, is niet bekend. Maar wie weet … de boules is rond. Naar verluid had Jules z’n John Deere al voorgereden om zo, naar coach Pep’s aanbevelen,  hard te trekkuuun.

Chef drek  #4

In de krochten van Amersfoort deed hij zijn ontdekking. Zijn precious, zijn El Derado: La Base was gevonden en gebonden! Een huwelijk werd gesloten; Zondag 11 en La base waren voortaan 1! Nu zonder enig gevoel van melodrama, wie wil er als pizzeria met gezonde bedrijfsvoering nou niet een amateurelftal waar de gemiddelde speler een eigen zwaartekrachtveld meesleept sponsoren? Helemaal als je ook eens moeilijk goede pizza serveert. Win win!

Zo was La Base bereid gevonden om Zondag 11 te voorzien van nieuwe thuistenues van kledingsponsor Robey. Shirtjes, broekjes en zelfs bedrukte voetbaltassen. Vrijdag 25 november werd het sponsorschap ingeluid met een etentje bij het restaurant. Onder het genot van een pizza, gefermenteerde druivensap en tarwesmoothies werd er nagenoten van de overwinning van Nederland op Qatar maar bovenal van het eten zelf. Mocht u ooit twijfelen waar te gaan eten, zoek niet verder. Wie zoekt kent La Base niet en wie La Base kent, zoekt niet!

Met een knoflookwalm waar de mussen dood van het dak van zouden vallen maar met glamoureuze, grandioze, aerodynamische, warm houdende kleding mocht Zondag 11 deze tenues en tassen direct uitproberen tegen SV Utrecht United 2. Een relatief nieuwe club die is gevestigd op het oude terrein van Magreb’90. Een club die tot de relatief recente geschiedenis vrij succesvol was in de top van het amateurvoetbal maar waar de voorzitter back uiteindelijk werd opgepakt wegens het mogelijkerwijs verhandelen van iets meer dan alleen sportdrankjes. Na een doorstart als SVA Papendorp viel uiteindelijk toch het doek. En voilà, nu bestaat sinds 2021 SV Utrecht United.

Voor Zondag 11 was het tot dusver een taai seizoen. Na tegen hun wil te zijn ingedeeld in regio Amersfoort i.p.v. Utrecht, verloor men de eerste drie wedstrijden in de poule met afgetekende cijfers. Dit met het gevolg dat men de keuze maakte een klasse lager te gaan spelen om tevens van de gelegenheid gebruik te maken om zich weer te laten inschrijven in regio Utrecht.

Hier trof men teams en clubs waar men in het verleden wel vaker tegen had gespeeld en met dezelfde problemen kampte. Zo werd er verloren tegen VSC en Schalkwijk, twee teams die ook de nodige spelerswisselingen hadden meegemaakt waardoor zij ook de noodzaak zagen om lager te gaan spelen. Deze wedstrijden werden verloren waardoor Zondag 11 zonder punten boven stond in Australië. Helaas aan deze kant van de planeet dus onderaan.

Voor coach Pep dus de nodige druk. Met een semi transpirerende derrière zag hij de kerst alweer dichterbij kruipen. Een echte coach schittert onder druk, zegt men. Dan moet men zich onderscheiden en scheid je het kaf van het koren. Coach Pep moest zijn manschapen voorzien van een nieuw elan, een passie, een vlam wat zelfs de grandioze elektrische pizzaoven van La Base zou doen vervagen. (Nee we zijn nog niet klaar met de sluikreclame)

En zo geschiedde. Met een grandioze speech van welgeteld 10 seconde in plaats van de gebruikelijke 30 langdradige minuten durende monoloog leken de manschappen spontaan in vuur en vlam… of net ietsje meer gemotiveerd dan usual.

Het mocht in ieder geval duidelijk zijn. De mannen waren in hun nopjes met de nieuwe pakjes. Gazelle had een collega gevonden om de nieuwe tenues op de gevoelige plaat te leggen alsmede de trotse iets te zware dragers ervan. Het bleek opmaat voor een geslaagde middag. Met bovengemiddelde passie werd de tegenstander verslagen met 4-2 door twee goals van Shuen, twee van Buurman, en werden twee magistrale assists afgeleverd door de Witte Keniaan en Zaza. Helaas van de twee laatstgenoemden voor de Zondag 11 supporter aan de verkeerde kèènt. Nou goed, aan een gebrek aan ijver lag het in ieder geval niet.

Het moge duidelijk zijn. Zondag 11 is weer goed voorzien in de kleding en tassen door een fantastische sponsordeal met La Base in Amersfoort. Op nog vele jaren Robey en vele etentjes met veel snelle koolhydraten.

Zoals een bekend filosoof ooit zei: ‘Al is de speler nog zo snel, de koolhydraten van La Base achterhaalt hem wel!’

Knoflookkusjes

Chef Pizzapunt

Wat hij Zondag 11 moest schenken.

Mooie rode pakjes, met pracht een praal…

Of moeilijk lekkere pizza voor allemaal?

Nee riep Piet, met gepaste schrik..

Die hebben ze al van La Base gekregen, je bent niet goed snik!

Wat dacht je van drie punten, tegen VVIJ?

Dan maak je coach Pep hartstikke blij!

Maar dan haalt ie de kerst, dat wil toch geen ziel?

Die penetrante stem langs de lijn, naast de schorre van Giel.

Lastig, lastig… dan maar een tas?
Lekker groot en met bedrukking van La Base?

Dat is een deal, maar wat kan nog meer?

Het liefst weer eens winnen, meer dan een keer.

Zo stond men op Veld 1, met een koude bries…

Met Poef aan de fluit, die kan slecht tegen verlies.

Met zijn rode pyjama pakte hij de fluit:  ‘vooruit met de geit!’

En zo geschiedde, kijkend door zijn rode bril: een pingel in extra tijd.

De tegenstander liep aan, wangen rood van kleur…

Pingel Peter claimde de bal met een opperbest humeur.

Met zijn Zaza drafje naderde hij het ronde leer…

En raakte zowaar het netje, mocht ook eens een keer…

Ondanks de matige voorbereiding, drie punten in de tas.

Volgende keer ajb de goede kleur meenemen uit de was.

Want het ging toch goed mis in de app,

Matige kijk op de kleur van de tegenstander door coach Pep.

Maar toch winst op het eind, wie dacht dat dat kon?

Ondanks een cadeautje van M-Ugl uit de grabbelton.

Zo op pakjesochtend, vond Pep drie puntjes in de schoen,

Maar Buurman’s enkel, zou die het nog doen?

Geen zorgen met 16 jaar, de celdeling gaat snel.

Breuk of niet… basisplaats voor Jel.

Kusje, pepernootje en een aai van de roe.

Al dat rijmen maakt Journalistiek Piet zo moe.

Het zit er weer op voor dit lange jaar.

November 2023, dan zien wij elkaar.

Kusjes vanaf de (trainings)pakjesboot

De Journalistiek Piet

In deze mystieke periode gonst het vaak van wilde geruchten en betrapt men elkaar meer dan eens op rigoureuze stappen. Spelers worden last minute wel/niet verkocht en koppen van trainers willen rollen. Meest recente voorbeeld ‘(former) Champion of Europe’ Thomas Tuchel, (inmiddels) former-coach van Chelsea. De start werd als (allemaal) onvoldoende beoordeeld en meneer mocht vertrekken. Graham Potter volgde hem nadien op.

Op het Burgermeester Buiningpark was het volgens jaarlijkse traditie wederom een onrustige periode. Het vertrouwen in coach Pep leek andermaal tot een dieptepunt gezakt (ondanks een korte opleving middels een 2-1 overwinning) door de 7^e (!!!) uitschakeling op rij in de groepsfase van de vuurbeker. Dit terwijl juist door coach Pep de duimschroeven waren aangedraaid. De trainingsintensiteit zou in de voorbereiding op het nieuwe seizoen naar verluid zelfs onethisch hoog hebben gelegen.

Kerst leek dit jaar daarom vroeg te vallen voor de coach waar speler/scheidsrechter Fapsok niet om treurde: “Ik werk mij de hele week uit de naad en mag in de avondjes nog schriftjes nakijken en oudergesprekken zitten houden. Voetbal is voor mij een uitlaatklep en keek heel erg uit naar de avondwedstrijden van de knock-outfase. Dacht ik eindelijk een goede reden te hebben om de papa’s en mama’s niet wéér te hoeven uitleggen waarom Anne-Fleurtje geen VWO-advies krijgt… liggen we er WEER uit. Ik heb er zoals je merkt goed de pest in en weet niet of Coach Pep het tijd kan keren.”  

Ook Boze Ed toonde zich van zijn boze kant. “Coach Pep is niet meer van deze tijd. Zijn spelopvatting is primitief, zijn opstellingen discutabel en uitspraken wazig. Als linksmid vertelde hij mij in te beelden de bal als een snaai te zien want dan zou ik gegarandeerd punten opleveren!?! Wat moet ik daarmee? Oh, en zijn preken wil ik het niet eens over hebben. Ook zie ik hem tijdens wedstrijden aantekeningen maken op een stuk perkament(us), hoogst merkwaardig.”

Tot slot voelde Torres de noodzaak te reageren. Torres bekend om zijn flitsende acties, souplesse van een Guinese limbodanser en handelingssnelheid van een tractor op zonnebloemolie voelde zijn onvrede een kookpunt bereiken. “Bij de meeste recente nederlaag zat ie tegen mij te mekkeren dat ik niet zo aan de bal moest dreuzelen want dan zou hij mij op de azkabank zetten. Ik heb van schrik diezelfde ganze nacht tegen Abracadalana aan gehuild.”

Pittige uitspraken van spelers die door de buitenwacht qua aanzien hoog in de groepshiërarchie werden geschat, hetgeen leidde tot het feit dat zelfs Roda’46 zich genoodzaakt voelde op zijn instaswek pagina te reageren, normaliter gereserveerd voor de elite-van-de-elite-van-de-elite teams van de vereniging. Opgetekend werd dat de directie nog ‘het volste vertrouwen‘ had in coach Pep Mispelblom en afstand nam van de geruchtenstroom rondom diens persoon en zogenaamde opvolger.

Want geruchten zoals u leest, waren er alom. Welke trainer zou er uit de hoge hoed worden getoverd? De drukpersen draaide overuren, de kranten stonden vol. Want er was een hardnekkig gerucht over een mythische opvolger.

Het zou gaan om het jongere broertje van recent gepresenteerde Chelsea coach Graham Potter, genaamd Harry. Een coach die in de krochten van het Engelse voetbal een notoire reputatie had vergaard met het betoverende aanvalsspel dat hij zijn teams laat spelen.

Naar het schijnt zou hij staan te trappelen om het (tover)stokje over te nemen van coach Pep, zou zijn plannen al hebben liggen en klaar zijn om de bezem door de selectie te halen. Hij zou zich al hebben zien staan langs de kalklijnen van de Rood-Zwarte Leusdense vereniging. “Deze (zwein)trein komt maar één keer langs in je carrière.” was naar verluid van zijn lippen zijn opgetekend waar anderen zelfs claimde dat hij al een contract voor 9 ¾ jaar had ondertekend.

Ondanks alle rumoer toont coach Pep zich strijdbaar. “Het seizoen is nog lang en telt nog 26 finales. Geef mij één maand en men zal zien, TIEN PUNTEN VOOR ZONDAG 11!!”

Vanaf een afstandje blijft het echter gissen. Staat de mispelbom op barsten? Valt Kerst dan tóch in september? Of valt de boel nog te lijmen? Of is het expecto patronum van de supporters gewoon ieder jaar veel te hoog? De tijd zal het leren.

#4 Chef Zwerkbal

“Ik ging van de week naar Fietsenwinkel Greefhorst in Leusden, kijken voor een nieuwe mamafiets voor Pepcella. Na te hebben geïnformeerd bij mede newly-papa’s Das Bauch, Torres en Lurling kwam mij ter oren dat Gazelle zeer goede modelletjes had. Na enig navraag bleek men er eentje te hebben staan waar men vanaf wilde. Zaterdag om 12.00 afhalen zeiden ze. Het bleek een andere type Gazelle dan ik voor ogen had ..”

Want die Gazelle bleek Jorrick te zijn. Papa met een stel goed geasfalteerde longen, niet vies van een biertje en bovenal het balgevoel van een pijlstaartrog op het droge. Wat wil een gemiddelde Kelderklasse coach nog meer? Scoutingstijger Das Bauch bleek helemaal in zijn nopjes. “Coach Pep had het over dat hij een Gazelle voor de baas zou aantrekken. Ik wist helemaal niet dat hij daarmee mij bedoelde. Heel fijn als transferzaken mij uit handen worden genomen. Zeker nu ik van Car-O niet meer zo vaak de deur uit mag.”

Ook leraar-in-spé Fapsok bleek een tevreden man. “Weer een papa in het team, zo leer ik ze allemaal kennen voordat de kindjes straks bij mij in de klas zitten. Dat ik daarnaast ook nog het loopwerk aan een ander kan overlaten is bonus.”

Jorrick, of in de wandelgangen Gazelle, beleefde zijn vuurdoop op het 7×7 Roda’46 toernooi. In de eerste twee helften was het nog niet zo’n succes maar in de derde helft kwam hij pas écht lekker op stoom. Als een waar roofdier griste hij bier van de bar en had hij maar oog voor één ding. Het goudgele goed. “Op de Savanne moet je een kans om te hydrateren niet zomaar voorbij laten gaan.” Werd uit zijn woorden opgetekend… Naar verluid was het nog lang onrustig en ‘gazellig’.

Aldus, chef aankopen.

#4

Zo was het ook in die periode dat voormalig vleugelflitser Fopgun zijn nieuwe roeping vond. Als plaag voor menig verdediger, die hij met zijn snelheid en Dreft-achtige glibberigheid te snel af was, probeerde hij nu andere mensen te plagen. Door zich op te geven voor het programma “Hunted” van de NPO verbond hij zich aan de verplichting om minimaal drie weken uit handen te blijven van een team hunters. Mensen gespecialiseerd in het lokaliseren en arresteren van voortvluchtige individuen. Een uitdaging  waar verwacht werd dat men deze hunters twee stappen voor bleef en zo te slim af te zijn. Een uitdaging die Fopgun niet uit de weg kon gaan en uiterst serieus nam.

Fopgun: ”Voorbereiding is het halve werk. Ik heb mij dan ook ingelezen in de botanie en heb iedere aflevering van Bear Grylls gekeken. Ik heb menig avond en een veelvoud aan boeken verslonden.” Aldus Fopgun voor aanvang.

Het was dan ook naar verwachting dat Fopun na ruim tweeënhalve week de laatste deelnemer van Hunted bleek te zijn. Op dat moment zich niet bewust dat hij nog enkele dagen had om zich op het extractie punt (Burgermeester Buiningpark, Zondag om 10.00 uur) te melden.

De deadline verstreek, coach Pep maakte zich zorgen. Pep: ”Normaliter kregen wij nog wel eens late (l)afmeldingen vlak voor aanvang… maar dat hij nu niet van zich liet horen, dat was hoogst ongebruikelijk.” Ook medespeler Torres was not-amused. “Ik heb al stad en land afgezocht maar so far nog geen enkel spoor van Fopgun. Het lijkt erop dat ik zowaar straks weer op snelheid acties moet gaan maken…. Mag ik na Fopgun ook snelheid nog maar even zien te vinden.”

Met de ‘ace’ assistmaster missing in action was het niet verwonderlijk dat ook Zondag 11’s resultaten nergens meer waren te bekennen, wat de fans van Roda’46 zorgen baarde. Zondag 11 in degradatienood.. ging dat goedkomen? Kwamen de resultaten nog? Of kond Das Bauch een nieuwe wingman uit de hoge ronselhoed toveren? Andermaal was het onrustig, het galmde weer ouderwets in de wandelgangen. #TDBAUCHOUT ging trending op twitter.

Het was dan ook in het voordeel van Das Bauch dat hij AIVD informant Shuen kon inschakelen om zo bij zijn oude database aan informanten te geraken. Daar wist hij het nummer van voormalig informant Koekoek los te peuteren, die merkwaardig interessante informatie bleek te bezitten. In tegenstelling tot de geruchten zou Fopgun helemaal niet zijn ontvoerd naar India, in een martelcontainer zitten in Brabant of ergens op een tropisch eiland in de Stille Oceaan. Nee, Fopgun zou zich ‘gewoon’ thuis begeven, bij zijn mannetje.

Nader onderzoek van deze ‘lead’ leek de informatie te bevestigen. Met een busje vol camera’s en tapapparatuur voor de deur van Fopgun’s huisje werd Das Bauch echter weinig wijzer. Geen spannende belletjes, geen rare internetactiviteit of andere gekke fratsen. Of toch wel? Er liep namelijk wel dagelijks een onbekend mannetje in en uit het huis.

Het meest bijzondere was overigens dat iedere keer wanneer dit mannetje door de voordeur ging, de vloer glom als een-met-zonnebrand-ingesmeerde kale bol van keeper Barthez in de voorjaarszon. Hoogst merkwaardig. Voor Das Bauch was dit uiteindelijk de reden om over te gaan tot huiszoeking en zowaar: in schoonmakers japon gekleed trof hij hem daar aan: Sopgun.

Snikkend viel hij Das Bauch in de armen, vrezend dat zijn deelname aan Hunted dan nu écht voorbij was. Das Bauch, verbaasd door het tafereel, scheen moeite te hebben de situatie te doorgronden maar wist deze uiteindelijk op waarde te schatten. “Ik heb Sopgun uitgelegd dat hier iets ernstig is misgegaan en dat men hoogst ongerust was geweest. Wij zijn blij dat hij weer boven water is.”

Hunted was voor Sopgun namelijk niet alleen een uitdaging van de hunters te slim af zijn, maar bleek ook een uitdaging van de kleine lettertjes. Sopgun bleef namelijk niet drie weken maar uiteindelijk ruim twee jaar zoek! Toen Das Bauch hem als een ware Japanner (ruim na dato) vond, had men de zoektocht al gestaakt en was Hunted inmiddels twee seizoenen verder.

Eenmaal van de schrik bekomen overheerste geruststelling bij Sopgun. Dat Sopgun de kleine lettertjes van het contract (lees: een programmaduur van drie weken) niet had gelezen, had hij dan geen boodschap aan. “Mijn huisje is spik en span, mijn dushi is tevreden, ik kan mij weer als een tevreden Sopgunnetje op straat vertonen!”

Op de vraag of hij de komende wedstrijd bij Zondag 11 weer zijn gezicht zou laten zien liet hij nog in het ongewisse. “Ik moet nog even settelen nadat Das Bauch mijn bubbel heeft doorgeprikt maar voorlopig denk ik nog niet aan s(t)oppen.”

Ditmaal de beurt aan PVCV uit Vleuten. Een ploeg met een jeugdig elan, baard in de keel en een hormonale walm dat menig 14-jarige harten harder zou doen kloppen. Een ploeg ook die Zondag 11 in de heenwedstrijd op een 1-6 nederlaag en de nodige kraakbeenschade (emotionele schade daargelaten) trakteerde. Men was gewaarschuwd.

Het was dan ook een welkome boodschap dat Zondag 11 grotendeels op oorlogssterkte was. Alleen lang-geblesseerde Snoek, Barthez en Witte Keniaan zouden ontbreken, waar Fopgun (wordt vervolgd) zich last minute afmeldde maar Witte Keniaan zich weer aanmeldde. Snapt u het nog? Wij ook niet. Afin. Bottom line: weinig blessures…

Met een zondags tijdstip van 13.15uur werd er ruim op tijd vertrokken naar het Utrechtse Vleuten. Na enig getouwtrek om het vervoer (er waren weer eens te veel auto’s maar te weinig laadruimte) was het Poef die nog een extra rondje moest maken om de wastas te halen. Eenmaal met de wastas op zak werd de queeste vervolgd. Met coach Pep als duiveltje op zijn schouder (en navigator) werd er royaal omgereden (lastig zo’n ringweg) waardoor de aanwezige manschappen zich niet konden omkleden, Blauwhuis’ bootcamp niet doorging en men zowaar semi-fit (en semi-gepikeerd) aan de wedstrijd konden beginnen.

Vanaf de aftrap was het PVCV die het initiatief naar zich toe wist te trekken. Vanuit een inschuivende verdediger wist men op Roda’s rechterflank meermaals een vrije man te creëren en zo op de Leusdense helft op te duiken. Een gevoel van dreiging bekroop de manschappen, al leidde het niet persé tot grote kansen. Het was enigszins verrassend dat Zondag 11 de score opende. Een strak aangesneden corner van Blauwe (d)Ed waar duveltje-uit-een-doosje Blauwhuis tegenaan rende om zo de 0-1 tegen te touwen te ranselen. Dat hij hiermee zijn teamgenoot InteRik in alle ijverigheid voor z’n sokken liep, deerde hem niet. 0-1!

Een verbouwereerde PVCV trapte af en leek even van de schrik te moeten bekomen. Met een meer gebalanceerd spelbeeld vorderde de eerste helft. PVCV vooral voetballend tot het middenveld en daarvanuit leunend op snelheid van hun aanvallers, bleef proberen met ballen achter de Roda defensie hun aanval in stelling te brengen. Probeerde, gezien het vooral schoten vanaf twintig meter waren die gevaar stichtte, of de eindpass ontbrak.

Het waren dan ook twee standaardsituaties die de score deden kantelen. Een vrije trap, tegen het lichaam gekopt van Shuen, en een klutssituatie bij een corner deden de score binnen 7 minuten weer doen uitvallen in het voordeel van PVCV. Zondag 11 mocht weer aan de bak. 2-1

Niet lang daarop volgend was het dan een welkome verrassing dat Witte Keniaan ouderwets langs zijn tegenstander snelde om de altijd loerende InteRik in stelling te brengen. Met een aangeboden niet-te-missen kans wist hij wel raad: 2-2.

Het hek was van de dam. De goals volgden elkaar op in rappe successie. Andermaal kort erop verloor Zondag 11 het duel op het middenveld waarna een Vleutense (Vleutaanse? Vleutse? Vleutonse? Vleutiaanse?) aanvaller kon worden weggestoken en wiens voorzet langs de goed keepende M-Ugl kon worden geschoten. 3-2, vlak voor rust, mentaal moment? Wie weet.

Met een kan limonade (vlak voor het beginsignaal van de tweede helft bezorgd) met een bak suiker waar men zwetend van wakker worden (en diabeten waarschijnlijk niet), en een speech van guru Pep achter de kaken, trapte men af voor het tweede bedrijf.

Het spel was gezapig, PCVC leek niet meer zo vlot te ballen als in de eerste 45 minuten, waar Zondag 11 streed voor iedere meter. Een interessant schouwspel ontvouwde zich, een wedstrijdbeeld dat op en neer golfde en waar beide partijen de impressie hadden te kunnen scoren. Het was voor de Leusdense enclave, die zich weer in grote getale aan de zijkant van het veld lieten zien (lees: 1), een aangenaam gegeven dat het Zondagse 11 dit als eerste deed.

Het was een diepe bal op InteRik, die met alleraardigst gevoel op de toegesnelde Poevermans teruglegde. Zonder twijfelen presteerde hij het om met zijn Adidas Copa Mundial AG schoenen te schilderen wat meesters als Rembrandt met penseel niet lukte. Noem het poëzie, opera, puur oeuvre. Wat hier voor ieders voor ieders ogen werd geproduceerd…. Een schilderachtige veeg, het velours van het fluweel, de wingardium van je leviosa. Vanuit stand wist Poevermans, met magistraal gevoel, de bal vanaf 20+ meter in de winkelhaak te deponeren. POEF!-er mans! Hij kwam, hij zag, hij atte niet maar scoorde wel! 3-3. BAM!

Met een gezond boeren verstand zou ieder ziel zich direct laten wisselen maar (een ander) duiveltje op Poef’s schouder vertelde hem vooral niet in de buurt van de zijlijn te komen. Het was dan ook Goddelijke ingreep die zijn hamstring deed protesteren om alsnog zijn publiekswissel te claimen. Men kon de handen niet op elkaar houden, sloeg de handen blauw. Men was in extase. Zelfs de coach van PVCV (een verwarde man van een jaartje of 50) kon het niet onder woorden brengen en begon spontaan allemaal gekke scheldwoorden naar Poef’s hoofd te slingeren. Dat gezegd hebbende, Poef keek hem er dan ook wel echt hèèl lekker in.

Afin.

Nog ruim een halfuur was te gaan. De wedstrijd bleef op en neer gaan zonder eigenlijk zeer grote kansen te noteren aan weerzijden van de, vermoeiend lange, 100 meter. Nog even billenknijpen in de laatste minuut, waar een corner nog bijna werd binnen geswaffeld maar dan was de buit (en welverdiend punt) toch ècht binnen. Nu drie weken opladen en dan twee toppers tegen mede-laagvliegers. Bist du dabei?

0-1 Blauwhuis (Blauwe Ded) ’8

2-2 ’19

2-1 ‘26

2-2 InteRik (Witte Keniaan) ‘35

3-2 ‘40

3-3 POEF!-er mans (InteRik) ‘58

Chef fanclub

#4