Maandag

Zondag 11 zou ophouden te bestaan voordat nog de eerste competitiewedstrijd gespeeld zou worden. Er is de afgelopen maanden eigenlijk sinds jaren best netjes doorgetraind op woensdag of donderdagen maar toch.. Hoe kun je aan een competitie beginnen als je in anderhalve seizoen afscheid hebt moeten nemen van sterkhouders die jarenlang in het team speelden. In anderhalve seizoen namen we onder andere afscheid van Kornelis, Duco, Erwin, Eelco, Jasper en Stephan. En dan vertrokken ook nog de Zondag 11 Originals Bojan en Vincent. Alsof het niet erger kon verliet coach alias Pep, alias Jezus, alias de Verlosser maar eigenlijk gewoon Marc het team. Hij zag te weinig heil en werd gesterkt door de opmerking dat het team ‘ten dode was opgeschreven’. Dat kon toch niet het geval zijn? Het team kwam bij elkaar na het succesvolle WK van 2010 en groeide sindsdien nader tot elkaar.

Adje interim Führer 1 Luís, had op maandag tientallen keren per dag contact met Jaap. Jaap krijgt veel shit voor elkaar (en over zich heen) bij Roda, maar is ook verantwoordelijk voor het 2e, dan gisteren maar met krap 11 man het veld op kon. Luís vroeg aan Jaap of hij geen spelers wist of dat er misschien nog jongens kwamen ‘aanwaaien’. ‘Er komen in de zomer altijd spelers aanwaaien maar COVID heeft veel kapotgemaakt’, was het antwoord.

Dinsdag

Luís was zijn voetbalpensioen aan het plannen en de wilg af aan het stoffen. Zijn vrouw Caroline had de pantoffeltjes al heerlijk klaargezet en ook de kukident stond al klaar voor gebruik. Andere plannen waren om deel te nemen aan het 35+ voetbal wat aanvankelijk ook niet slecht klonk. Er was namelijk nog steeds geen basis om een nieuw seizoen te starten. Zeker niet met slechts 9 spelers. Na veelvuldig contact met Jaap kwam hier uiteindelijk nog weinig uit en leek het een uitdaging om a.s. zondag ook maar met 11 man aan de aftrap te verschijnen.

Woensdag

Luís stuurt een SOS-bericht in de Zondag 11-groep waarin hij zegt dat het een moeilijk seizoen wordt, áls er al een seizoen komt. ‘WEET ER IEMAND SPELERS?’. Weinig respons en Luís spreekt met Yoeri over de gevolgen en wil de wedstrijd annuleren. Jaap wil donderdag afwachten, maar Luís en Yoeri denken aan een uitstel en daarmee afstel van de wedstrijd. Luís krijgt opeens een bericht van Jelle.

Jelle staat normaal bekend als ‘Snelle Jelle’, maar bevestigt dit deze keer niet, maar komt toch met een kokertje die hij seizoenen lang angstvallig verborgen heeft weten te houden. Ene Luca en Gjalt willen weer tegen een bal aan trappen en hebben nog ervaring opgedaan bij Hoogland. Woensdag komt ook Jaap met de mededeling dat ‘aanwaaiers’ Ali en Marouan willen voetballen. Na de eerdere aanwinst Johan, Amir en Jules zou dit misschien weleens het seizoen kunnen redden. Later op de dag hoort Luís dat ook leenspelers Mika, Dennis, Roy en Timo graag willen aansluiten.

Ay, Dios mio! We hebben een team. En wat voor team? Met de afwezigen Michiel, Timo, Stefan en Jorrick hebben we toch meer dan genoeg man. Het bericht gaat eruit, de competitie kan gestart worden! Zondag 11 gaat zijn 14e seizoen in!

Zondag

Uiteindelijk hadden we 17 spelers wat best veel lijkt, maar in zo’n eerste competitiewedstrijd van het seizoen kan het een uitdaging zijn voor iedereen om 90 minuten te maken. Luís vroeg captain Peter om na te denken over een basisstrategie. Peter vroeg om de opstelling. Peter kreeg de opstelling en stuurde niet veel later de reactie: “Wie zijn dit?”

Opstelling

We starten met Arnie op het doel,
rechtsback Gjalt(nieuw), Marko, Mika (leen) en Dennis (leen) op linksback.
Middenveld: Yoeri (links, Jelle, Peter, Jules(nieuw) en voorin Johan (nieuw) en Amir(nieuw).

Op de bank zaten Marouan(nieuw), Roy(leen), Luca(nieuw), Timo(leen), Luís en Ali(nieuw).

Eerste helft

We komen het veld op en zien de jonge honden van KVVA en angstzweet bouwt zich voorzichtig op. Zondag 11 heeft na het kampioenschap van 2014 namelijk weinig goede statistieken tegen KVVA om op te bouwen. Even denken we daar overstapper Eelco bij de tegenstander te zien, maar het blijkt hem niet te zijn. Voordat de wedstrijd begint heeft captain Peter een belangrijke boodschap en geeft 2 taken mee. Blijf positief en schop die bal niet zomaar naar voren.

De wedstrijd start en er staat een goede scheids in een officieel pakkie op het veld. De wedstrijd wordt gespeeld in zonnig Amersfoort, waar het kwik al gauw oploopt. Wat nog niet oploopt is de score maar het veldspel is voor een eerste pot zeer acceptabel te noemen.

De bal wordt elkaar toegespeeld alsof men al jaren met elkaar speelt. Even bizar als bijzonder want er starten 4 totaal nieuwe jongens en 3 leenspelers. Zondag 11 creeert zowaar kansen maar de paal en lat staat een vroege treffer in de weg. Bij rust staat het nog 0-0.

Tweede helft

Er is weinig te verbeteren dus iedereen kan op dezelfde wijze doorvoetballen. Het veldspel blijft solide en de nieuwelingen passen zich goed aan. Aankoop Ali krijgt de bal maar moet duidelijk nog even wennen. Volgens eigen zeggen heeft hij 5 jaar niet in clubverband gevoetbald en moet het ‘gevoel nog terugkrijgen’, toch ziet het er verrassend soepel uit en daagt hij met acties de tegenstander uit en doet goed mee in het spel.

Na tien minuten in de tweede helft dribbelt hij en speelt naar Snelle Jelle, deze past de bal terug en Ali schiet op het doel. Niemand ziet het de eerste keer maar in een rare carambole belandt de bal in het doel. De meegekomen aanhang van Ali en de Zondag 11 bank juicht van pure extase. Maar het blijkt een anticlimax te zijn als de scheidsrechter het doelpunt afkeurt. Er is hands gemaakt. Maar captain Peter legt uit dat KVVA juist hands maakt. De scheids keurt het doelpunt goed en er wordt weer gejuicht aan Roda’s zijde.

We gaan richting de 70e minuut als Mike (zaterdagteam) opstoomt en zijn goede spel bekroont met een doelpunt. Zondag 11 heeft geen kind aan KVVA, wat zoals eerder gezegd bijzonder is. Luís spreekt na afloop met één van de spelers van KVVA en vraagt of het team nieuw is. De KVVA-speler zegt dat ze al drie seizoenen samenspelen. Zo blijkt dat er dus altijd hoop is, ongeacht hoe lang je samenspeelt. In de wedstrijd wordt de overwinning gevierd met Mars, Twix, KitKat, Bross, Bounties en… bier. Op naar volgende week waar we het thuis opnemen tegen APWC. Dit seizoen spelen we behoorlijk in de buurt dus komt allen kijken. De thuiswedstrijd start om 11.00 uur.

Slot

Dus u leest, het. Het viel niet mee. Führer 1 en Führer 2 denken er nog over na om de gebeurtenissen en eindresultaat van gisteren als filmscript aan Netflix te verkopen, maar voor nu is er afgetrapt. Seizoen 2023 – 2024 is begonnen. Toet, Toet, Boing, Boing….

Cheers,

#11

Een week voor de door mijzelf gestelde deadline heb ik, na lang intern beraad, besloten te stoppen als lijder van ons aller Zondag 11. De afgelopen jaren heb ik mij als eindverantwoordelijke voor ons elftal gevoelsmatig ieder jaar meer moeten inspannen om alles rondom ons prachtige team draaiende te houden. De afgelopen twee weken heb ik mezelf steeds meer beseft: Zie ik het zitten om komend seizoen, zoals het er naar uitziet, nóg meer te gaan doen? Het antwoord daarop was schoorvoetend: nee. Het gebrek aan reacties op mijn brandbrief en de relatief stille groepsapp heeft mijn gevoel bevestigd. Ik heb niet het gevoel dat het er nog in zit.

De beslissing om te stoppen valt me zwaar. Ik heb team als ‘Original’ één jaar na zijn oprichting in 2010 (toen ik nog heel af en toe meevoetbalde met m’n kapotte knieën) als lijder overgenomen. Nog even samen met Bart, maar daarna zelf. Ik voel me verantwoordelijk voor ‘mijn’ groep spelers. Vaak is mij toegeworpen dat ik de lijm was die de groep bijeen hield. Zelf voelt het meer alsof ik het voor jullie zo makkelijk mogelijk heb gemaakt om te kunnen voetballen al die jaren. Ik heb proberen te zorgen voor alle randvoorwaarden en per ongeluk moest ik ook de wissels doen. Ik besef me dat dit niet mijn sterkste kant was en dat ik langs de zijlijn vaak luidruchtig was, maar ik moest ergens heen met mijn energie én ik wilde het voor jullie zo goed mogelijk doen. Het is dat verantwoordelijkheidsgevoel dat me – nu ik aangeef te stoppen – nog het meest dwarszit. Desalniettemin heb ik mijn keuze gemaakt. Ik vind het belangrijk om mijn gevoel te volgen en dat is wat ik nu doe.

Dit betekent niet per se dat het team stopt, al ben ik me bewust van het feit wat mijn stoppen kan veroorzaken. We hebben op papier 14 jongens, waarvan meerdere met wat vraagtekens achter hun naam. Als er iemand is die het team wilt proberen voortzetten en het van mij over wil nemen, dan hoor ik het graag. Is dit niet zo, dan ben ik als vanzelfsprekend bereid te helpen bij het zoeken naar oplossingen voor iedereen.

Ik wil jullie bedanken voor jullie inzet de afgelopen dertien jaar. Voor derde helften, die uitmondde in een vierde en vijfde helft tot de zon op maandag weer opkwam, voor alles op breuk in de kassa, voor alle keren 6a, voor mexicano’s, alle bijnamen die we de jongens toedichtte, alle schrijverijen, voor de teamweekenden in Renesse, Breda, Texel, de Ardennen, Arcen en in het bijzonder voor Londen. Ik wil jullie bedanken voor zovele zondagen waarbij ik langs de zijlijn stond en dacht: “Goddomme wat zijn wij slecht zeg,” om er vervolgens weer om te kunnen lachen. Ik wil jullie bedanken voor nog zoveel meer.

Zondag 18 mei 2014 blijft misschien nog wel het meest hangen. Kampioen van de kelderklasse. Dat feestje gun ik iedereen die eigenlijk niet zo goed kan voetballen. Het gevoel van zo snel, zo blauw zijn dat je totaal geen idee meer hebben wat je aan het doen bent als om 5 uur ‘s middags ineens een stripper voor je neus staat in een volle voetbalkantine, vergeet ik ook nooit meer.

Ik heb de – soms ondankbare – taak van lijder van de Zondag 11 altijd serieus genomen. Ik heb er alles uit proberen te halen en terugkijkend vind ik dat we machtig mooie momenten hebben beleefd met een stel gasten door de jaren heen die zó verschillend en soms zó debiel waren dat mijn rol als lijder ineens wel heel letterlijk een ‘lijden’ werd. Maar altijd met spirit en een glimlach.

Ik heb al die jaren de Kerst gehaald. Dat doen ze me in het betaald voetbal niet gauw na.

Ik zou mezelf én jullie te kort doen als ik heel kort afscheid had genomen. Mijn verhalen zijn áltijd lang.
Daarom nu maar eens op deze manier. Lekker overzichtelijk.

Ik vond het een eer om jullie lijder te zijn.

Jezus / Pep / Lijder Marc

In de krochten van Amersfoort deed hij zijn ontdekking. Zijn precious, zijn El Derado: La Base was gevonden en gebonden! Een huwelijk werd gesloten; Zondag 11 en La base waren voortaan 1! Nu zonder enig gevoel van melodrama, wie wil er als pizzeria met gezonde bedrijfsvoering nou niet een amateurelftal waar de gemiddelde speler een eigen zwaartekrachtveld meesleept sponsoren? Helemaal als je ook eens moeilijk goede pizza serveert. Win win!

Zo was La Base bereid gevonden om Zondag 11 te voorzien van nieuwe thuistenues van kledingsponsor Robey. Shirtjes, broekjes en zelfs bedrukte voetbaltassen. Vrijdag 25 november werd het sponsorschap ingeluid met een etentje bij het restaurant. Onder het genot van een pizza, gefermenteerde druivensap en tarwesmoothies werd er nagenoten van de overwinning van Nederland op Qatar maar bovenal van het eten zelf. Mocht u ooit twijfelen waar te gaan eten, zoek niet verder. Wie zoekt kent La Base niet en wie La Base kent, zoekt niet!

Met een knoflookwalm waar de mussen dood van het dak van zouden vallen maar met glamoureuze, grandioze, aerodynamische, warm houdende kleding mocht Zondag 11 deze tenues en tassen direct uitproberen tegen SV Utrecht United 2. Een relatief nieuwe club die is gevestigd op het oude terrein van Magreb’90. Een club die tot de relatief recente geschiedenis vrij succesvol was in de top van het amateurvoetbal maar waar de voorzitter back uiteindelijk werd opgepakt wegens het mogelijkerwijs verhandelen van iets meer dan alleen sportdrankjes. Na een doorstart als SVA Papendorp viel uiteindelijk toch het doek. En voilà, nu bestaat sinds 2021 SV Utrecht United.

Voor Zondag 11 was het tot dusver een taai seizoen. Na tegen hun wil te zijn ingedeeld in regio Amersfoort i.p.v. Utrecht, verloor men de eerste drie wedstrijden in de poule met afgetekende cijfers. Dit met het gevolg dat men de keuze maakte een klasse lager te gaan spelen om tevens van de gelegenheid gebruik te maken om zich weer te laten inschrijven in regio Utrecht.

Hier trof men teams en clubs waar men in het verleden wel vaker tegen had gespeeld en met dezelfde problemen kampte. Zo werd er verloren tegen VSC en Schalkwijk, twee teams die ook de nodige spelerswisselingen hadden meegemaakt waardoor zij ook de noodzaak zagen om lager te gaan spelen. Deze wedstrijden werden verloren waardoor Zondag 11 zonder punten boven stond in Australië. Helaas aan deze kant van de planeet dus onderaan.

Voor coach Pep dus de nodige druk. Met een semi transpirerende derrière zag hij de kerst alweer dichterbij kruipen. Een echte coach schittert onder druk, zegt men. Dan moet men zich onderscheiden en scheid je het kaf van het koren. Coach Pep moest zijn manschapen voorzien van een nieuw elan, een passie, een vlam wat zelfs de grandioze elektrische pizzaoven van La Base zou doen vervagen. (Nee we zijn nog niet klaar met de sluikreclame)

En zo geschiedde. Met een grandioze speech van welgeteld 10 seconde in plaats van de gebruikelijke 30 langdradige minuten durende monoloog leken de manschappen spontaan in vuur en vlam… of net ietsje meer gemotiveerd dan usual.

Het mocht in ieder geval duidelijk zijn. De mannen waren in hun nopjes met de nieuwe pakjes. Gazelle had een collega gevonden om de nieuwe tenues op de gevoelige plaat te leggen alsmede de trotse iets te zware dragers ervan. Het bleek opmaat voor een geslaagde middag. Met bovengemiddelde passie werd de tegenstander verslagen met 4-2 door twee goals van Shuen, twee van Buurman, en werden twee magistrale assists afgeleverd door de Witte Keniaan en Zaza. Helaas van de twee laatstgenoemden voor de Zondag 11 supporter aan de verkeerde kèènt. Nou goed, aan een gebrek aan ijver lag het in ieder geval niet.

Het moge duidelijk zijn. Zondag 11 is weer goed voorzien in de kleding en tassen door een fantastische sponsordeal met La Base in Amersfoort. Op nog vele jaren Robey en vele etentjes met veel snelle koolhydraten.

Zoals een bekend filosoof ooit zei: ‘Al is de speler nog zo snel, de koolhydraten van La Base achterhaalt hem wel!’

Knoflookkusjes

Chef Pizzapunt

Ditmaal de beurt aan PVCV uit Vleuten. Een ploeg met een jeugdig elan, baard in de keel en een hormonale walm dat menig 14-jarige harten harder zou doen kloppen. Een ploeg ook die Zondag 11 in de heenwedstrijd op een 1-6 nederlaag en de nodige kraakbeenschade (emotionele schade daargelaten) trakteerde. Men was gewaarschuwd.

Het was dan ook een welkome boodschap dat Zondag 11 grotendeels op oorlogssterkte was. Alleen lang-geblesseerde Snoek, Barthez en Witte Keniaan zouden ontbreken, waar Fopgun (wordt vervolgd) zich last minute afmeldde maar Witte Keniaan zich weer aanmeldde. Snapt u het nog? Wij ook niet. Afin. Bottom line: weinig blessures…

Met een zondags tijdstip van 13.15uur werd er ruim op tijd vertrokken naar het Utrechtse Vleuten. Na enig getouwtrek om het vervoer (er waren weer eens te veel auto’s maar te weinig laadruimte) was het Poef die nog een extra rondje moest maken om de wastas te halen. Eenmaal met de wastas op zak werd de queeste vervolgd. Met coach Pep als duiveltje op zijn schouder (en navigator) werd er royaal omgereden (lastig zo’n ringweg) waardoor de aanwezige manschappen zich niet konden omkleden, Blauwhuis’ bootcamp niet doorging en men zowaar semi-fit (en semi-gepikeerd) aan de wedstrijd konden beginnen.

Vanaf de aftrap was het PVCV die het initiatief naar zich toe wist te trekken. Vanuit een inschuivende verdediger wist men op Roda’s rechterflank meermaals een vrije man te creëren en zo op de Leusdense helft op te duiken. Een gevoel van dreiging bekroop de manschappen, al leidde het niet persé tot grote kansen. Het was enigszins verrassend dat Zondag 11 de score opende. Een strak aangesneden corner van Blauwe (d)Ed waar duveltje-uit-een-doosje Blauwhuis tegenaan rende om zo de 0-1 tegen te touwen te ranselen. Dat hij hiermee zijn teamgenoot InteRik in alle ijverigheid voor z’n sokken liep, deerde hem niet. 0-1!

Een verbouwereerde PVCV trapte af en leek even van de schrik te moeten bekomen. Met een meer gebalanceerd spelbeeld vorderde de eerste helft. PVCV vooral voetballend tot het middenveld en daarvanuit leunend op snelheid van hun aanvallers, bleef proberen met ballen achter de Roda defensie hun aanval in stelling te brengen. Probeerde, gezien het vooral schoten vanaf twintig meter waren die gevaar stichtte, of de eindpass ontbrak.

Het waren dan ook twee standaardsituaties die de score deden kantelen. Een vrije trap, tegen het lichaam gekopt van Shuen, en een klutssituatie bij een corner deden de score binnen 7 minuten weer doen uitvallen in het voordeel van PVCV. Zondag 11 mocht weer aan de bak. 2-1

Niet lang daarop volgend was het dan een welkome verrassing dat Witte Keniaan ouderwets langs zijn tegenstander snelde om de altijd loerende InteRik in stelling te brengen. Met een aangeboden niet-te-missen kans wist hij wel raad: 2-2.

Het hek was van de dam. De goals volgden elkaar op in rappe successie. Andermaal kort erop verloor Zondag 11 het duel op het middenveld waarna een Vleutense (Vleutaanse? Vleutse? Vleutonse? Vleutiaanse?) aanvaller kon worden weggestoken en wiens voorzet langs de goed keepende M-Ugl kon worden geschoten. 3-2, vlak voor rust, mentaal moment? Wie weet.

Met een kan limonade (vlak voor het beginsignaal van de tweede helft bezorgd) met een bak suiker waar men zwetend van wakker worden (en diabeten waarschijnlijk niet), en een speech van guru Pep achter de kaken, trapte men af voor het tweede bedrijf.

Het spel was gezapig, PCVC leek niet meer zo vlot te ballen als in de eerste 45 minuten, waar Zondag 11 streed voor iedere meter. Een interessant schouwspel ontvouwde zich, een wedstrijdbeeld dat op en neer golfde en waar beide partijen de impressie hadden te kunnen scoren. Het was voor de Leusdense enclave, die zich weer in grote getale aan de zijkant van het veld lieten zien (lees: 1), een aangenaam gegeven dat het Zondagse 11 dit als eerste deed.

Het was een diepe bal op InteRik, die met alleraardigst gevoel op de toegesnelde Poevermans teruglegde. Zonder twijfelen presteerde hij het om met zijn Adidas Copa Mundial AG schoenen te schilderen wat meesters als Rembrandt met penseel niet lukte. Noem het poëzie, opera, puur oeuvre. Wat hier voor ieders voor ieders ogen werd geproduceerd…. Een schilderachtige veeg, het velours van het fluweel, de wingardium van je leviosa. Vanuit stand wist Poevermans, met magistraal gevoel, de bal vanaf 20+ meter in de winkelhaak te deponeren. POEF!-er mans! Hij kwam, hij zag, hij atte niet maar scoorde wel! 3-3. BAM!

Met een gezond boeren verstand zou ieder ziel zich direct laten wisselen maar (een ander) duiveltje op Poef’s schouder vertelde hem vooral niet in de buurt van de zijlijn te komen. Het was dan ook Goddelijke ingreep die zijn hamstring deed protesteren om alsnog zijn publiekswissel te claimen. Men kon de handen niet op elkaar houden, sloeg de handen blauw. Men was in extase. Zelfs de coach van PVCV (een verwarde man van een jaartje of 50) kon het niet onder woorden brengen en begon spontaan allemaal gekke scheldwoorden naar Poef’s hoofd te slingeren. Dat gezegd hebbende, Poef keek hem er dan ook wel echt hèèl lekker in.

Afin.

Nog ruim een halfuur was te gaan. De wedstrijd bleef op en neer gaan zonder eigenlijk zeer grote kansen te noteren aan weerzijden van de, vermoeiend lange, 100 meter. Nog even billenknijpen in de laatste minuut, waar een corner nog bijna werd binnen geswaffeld maar dan was de buit (en welverdiend punt) toch ècht binnen. Nu drie weken opladen en dan twee toppers tegen mede-laagvliegers. Bist du dabei?

0-1 Blauwhuis (Blauwe Ded) ’8

2-2 ’19

2-1 ‘26

2-2 InteRik (Witte Keniaan) ‘35

3-2 ‘40

3-3 POEF!-er mans (InteRik) ‘58

Chef fanclub

#4

Met onder andere een afwezigheid van slot-op-het-aquarium Snoek, ronselkeeper VOC M-Ugl en aan Hunted meespelende Fopgun (na maanden nog steeds onder de radar) moest er weer eens ouderwets versterking ingeroepen worden. Met de AIVD contacten van Shuen kon er weer eens een Tuigman bij zijn nekvel worden gegrepen. Joe-L was bereid mee te doen met het goedlachse Zondagse 11. Ook werd oude bekende Matsu opgetrommeld, geen overbodige luxe gezien het grote aantal ‘fitte’ spelers bij wat zich Zondag 11 noemt.

Aanvang! Met een inspirerende (en verrassend korte) speech van coach Pep achter de kaken en, in tegenstelling tot vorige week, ditmaal wel met een lekker zonnetje, kon er worden afgetrapt.

De openingsfase was duidelijk voor Domstad. Met een soepel voetballend middenveld en inschuivende verdedigers wist men constant de vrij man te vinden en overtalsituatie te creëren. Meermaals toonde Domstad zich dreigend op Roda’s helft, dit echter zonder grote kansen. Het was dan ook totdat ongelukkige Matsu een aanvaller in de eigen zestien vloerde dat men het overwicht niet op het scorebord wist uit te drukken. Pingel!

De aanvaller, oog in oog met onze eigen kale-knikker-keeper. De liefkozend tot Fabien Barthez gedoopte Tomaat, die door afwezigheid van keeper M-Ugl tot doelman was gepromoveerd. De blikken kruisten, de knietjes knikten…. Binnenkant paal, binnenkant (van de) andere paal en net aan over de lijn. Opa Barthez’ blik was niet intimiderend genoeg. 0-1. Minuut 9.

Na de 0-1 zou men verwachten dat de ban was gebroken maar niets was minder waar. Vrijwel uit het niets maakte Domstad een slippertje waarna Witte Keniaan kon profiteren. 1-1! ‘16

Het overwicht leek langzaam uit de handen van Domstad te glippen, waar Roda ogenschijnlijk meer grip op het middenveld leek te krijgen. Het was alsof Domstad moest slikken na de gelijkmaker of de wedstrijd wellicht lichtzinnig opvatte. De wedstrijd ging in ieder geval steeds meer gelijk op waarna vrij onverwacht ook de 2-1 viel. Na een pass van kapitein-ter-kunstgras Blauwhuis was het InteRik die alert was en de 2-1 binnen kon schieten. We leven in minuut 35.

Zonder al te veel problemen werd de rust gehaald, waarna de gedehydreerde manschappen middels het ouderwetse bakje thee, een beetje osmose en wat verdwaalde diffusie weer op krachten konden komen. Doorbijten was het mantra van de coach. Blijven gaan!

En dat is wat er gebeurde. De kansen die Zondag 11 weggaf werden gemist waar Domstad gaandeweg de wedstrijd steeds apathischer ging voetballen. Zou het na zoveel maanden dan toch weer gaan gebeuren? Pakt Zondag 11 weer eens drie punten? Tegen een hoogvlieger?

Jazeker was het antwoord. Hoe of wat, niemand die het weet. Wat wij wel weten is dat Witte Keniaan de bal op rechts kreeg en deze strak teruglegde op Blauwhuis die zonder te aarzelen vanaf een meter of twintig uithaalde. De bal pakte hoogte… tolde… daalde … en belande GRAN-DI-OOS in de winkelhaak. Bertha 1,2 en 3, die een weilandje verder geamuseerd toekeken, gingen uit hun dak! Het gaat gebeuren! De 3-1 was ook de eindstand. Zondag 11 pakte 3 punten, Domstand 3 hele zure verliespunten in de strijd om de koppositie.

Het was nog lang onrustig èn lekker weer. De meters pils vlogen om de oren, net als de flesjes zonnebrand, waar Opa Barthez bijna zijn oude bijnaam weer eer begon aan te doen. Het was nog lang onrustig

Volgende week uit naar Vleuten, PVCV 6 om 13.15. Komt dat zien!

‘9 0-1 (Str.)

’16 1-1 Witte Keniaan

’35 2-1 InteRik (Blauwhuis)

’84 3-1 Blauwhuis (Witte Keniaan)

Liefs,

Chef Extase

#4

Met afwezigheid van Blauwe Ed en Cornuit en een half-fitte Blauwhuis was oudgediende Raghoel bereid gevonden om in te vallen en zo de gelederen te versterken. Al was het dit keer dat ie zelf stiekem solliciteerde naar een uitnodiging, waar zijn eigen wedstrijd last-minute werd afgelast.

Met een zo sterk mogelijke opstelling, in regenachtige omstandigheden, trapte Zondag 11 af. Sterrenwijk, met een vrij andere smoel dan in de heenwedstrijd, startte sterk. Met veel wisselingen op het middenveld kreeg Roda moeilijk grip op de wedstrijd. Uitgespeelde kansen waren niet te noteren maar Sterrenwijk voetbalde het makkelijkst van beide ploegen. De kansen die er waren, waren standaardsituaties en door slippertjes achterin. Gelukkig bleek M-Ugl op zijn post door zeer attent een 1-op-1 te stoppen. Oog-in-oog met de aanvaller bleek hij de kalmste van de twee te zijn door met een katachtige reflex de bal uit de hoek te ranselen.

Na een minuut of 20 begon Ronda langzaamaan beter in de wedstrijd te komen. Met Rat en Dani op het middenveld en InteRik en Torres in de aanval wist Roda dan wel tikkend, dan wel met de lange bal onder de druk uit te voetballen. Het leidde tot een onverwachte goal….
Anderhalve minuut balbezit, een utopie voor Zondag 11. Toch was het waar. Na lang de bal van voet tot voet te laten gaan, was het Rat die Dani, die Rat, die Dani vond waarna laatstgenoemde met een droge knal uit de heup van een meter of 20 de bal in het netje deponeerde. Enigszins uit het niets maar de vreugde was er niet minder om. Twee uit drie voor Dani, die laat zien scherp uit de winterslaap te zijn gekomen.

Met hernieuwd vertrouwen bleef Roda na de 1-0 aandringen, wat resulteerde in nog twee kansen van InteRik, die het leven van zijn directe tegenstander regelmatig zuur maakte met vloeide kapbewegingen maar bij de afwerking net de absolute scherpte miste. Scherpte die bij keeper M-Ugl gelukkig niet ontbrak. Waar Sterrenwijk met veldspel amper tot echte kansen kwam, bleven ze erg gevaarlijk uit standaardsituaties. M-Ugl bleek echter een ware last(sluit)post, waar hij tot wel driemaal toe een zekere goal wist te voorkomen.

De ruststand was bepaald: 1-0. De welverdiende bak thee voor de verzopen strijders. Met een schone onderbroek, hier en daar een kleine wisseling van de wacht en een inspirerende speech van coach Pep moest het tweede bedrijf worden gestart.

Het tweede bedrijf werd hervat zoals de eerste werd beëindigd; Zondag 11 licht over(ge)wicht en Sterrenwijk vooral gevaarlijk uit de standaardsituaties en schoten uit de tweede lijn. Geen probleem met een M-Ugl in vorm, toch?
Oh nee, toch wel. Minuut 66. Geen vuiltje aan de lucht op een paar schoten van een meter of 20 na valt enigszins onverwacht de 1-1. De gelijkmaker valt nota bene een halve minuut nadat Roda verzuimt een 3-tegen-2-situatie uit te spelen. Zuur. Sterrenwijk leek de geest krijgt. Het spel kantelde en Zondag 11 leek er maar met moeite aan te pas te komen. Tegenhouden.
Gelukkig stonden achterin Sherlock, Snoek en Shuen als een stel beesten te verdedigen. De rots(en) uit Leusden. Bedenk daarmee de imposante verschijning van onze keeper M-Ugl met zijn intimiderende markeerstift-groene keeperstricot en u snapt wel waarom spitsen in paniek raken.

Met het initiatief bij de tegenstander kon Roda niets anders dan counteren. Een lang veld met een giga gat tussen middenveld en aanval bemoeilijkte het spel. Torres en InteRik waren op henzelf aangewezen, mits ze zelf niet hoefden mee te verdedigen. Turbo-Fopgun probeerde regelmatig te ondersteunen maar kon het niet altijd belopen. Roda zat in een lastig pakket. Des te fijner was 2-1. Enigszins tegen verhouding …
De beruchte Poef was inmiddels in het veld gekomen. Met de fysiek van een god (we laten het aan u over welke we daar bedoelen) en een gouden rechterbeen snelt zijn reputatie hem al jaren vooruit. Na een vrije trap vanaf 20 meter krap over de beugel heen te hebben gelift nam Poef plaatst achter de bal. Ditmaal gelegen bij de cornervlag. Met een gedecideerde blik en een gevoelige veeg van zijn rechterschoen slingerde hij de bal voor waar de inmiddels ingevallen Raghoel als een poema tussen vier tegenstanders zijn weg naar voren tijgerde om als een ware kungfu meester de bal met een high-kick tegen het net te torpederen. 2-1 met nog 10 minuten te gaan. GEKKENHUIS! Twee op een rij? Meer diapresentaties voor de wedstrijd? Yes please!
Echter, de vermoeidheid toonde zich al enkele minuten. Zoals gezegd, Sterrenwijk had het betere van het spel. Dit moest eerst nog maar over de streep getrokken worden. Het toetje, het moment suprême moest echter nog komen. Het werd alleen maar beter!

Bij een (wederom) afgeslagen corner was het Lurling die de bal oppikte en aanvaller InteRik inspeelde. Laatstgenoemde wist de bal vast te houden en met een gevoelige steekpass de doorgelopen Lurling weg te sturen. De buffel op het middenveld kreeg zowaar de kans oog-in-oog te komen met de doelman van Sterrenwijk. Helaas, als een waterbuffel op het droge, wist hij bijna te struikelen waardoor een verdediger van Sterrenwijk weer bij wist te komen. De verdediger die door zijn teamgenoten verbaal werd geïnstrueerd om Lurling te verdedigen op zijn ‘sterkere’ rechterbeen. Een grove misvatting.
Na een korte kapbeweging naar zijn rechterbeen wist Lurling de bal vrij te maken voor zijn linkerbeen. De tijd leek te vertragen. Regen viel. De verdediger gaf hem een halve meter. De keeper deed een stap naar voren. Een moment flitste voorbij. Lurling dacht niet na. Met de souplesse van een Balinese buikdanseres aaide hij de bal. De bal vloog door de lucht. Goal. Iedereen stond perplex. Een GRAN-DI-OZE LOB, met links. 3-1! Geen knikkende knietjes. HOE DAN?!

Knuffels volgen. De drie punten zijn binnen. Een wedstrijd die twee kanten op kon vallen valt eindelijk in het voordeel uit van Roda, waar dit meestal niet zo is. Zes uit twee! BAM! Dit moest gevierd worden. Het bier vloeide rijkelijk in de kleedkamer en de kantine. Zondag 11 is back to winning ways!

Zondag 11 – Sterrenwijk 7
1-0 Dani (Rat) ‘25
1-1 ‘66
2-1 Raghoel (Poef) ‘79
3-1 Lurling (InteRik) ‘90

Wist u dat?
– Chef Journalistiek wellicht een beetje aan zelfverheerlijking doet?
– Keeper M-Ugl een grandioze pot keepte?
– Lurling voortaan óók op zijn links wordt verdedigd?
– Coach Pep voortaan dia presentaties houd voor de wedstrijd?
– Dit voor de structuur van Lurling wel goed is?
– Coach Pep voor zijn afstudeerproject is gaan graven in oude archieven?
– Hij hierdoor had kunnen werken bij Dicky-leaks?
– Deze trein helaas niet voorbij kwam door treinstakingen?
– De zelfverheerlijkende chef Journalistano zijn best gaat doen meer te schrijven?
– We volgende week om 12.00 weer spelen in de weide van Hooglanderveen?
– U bij deze bent uitgenodigd?

xxx

#4

Zondagochtend 9.30 verzamelt Ons aller Zondag 11 zich in de Roda kantine. Weer een aardig groepje afwezigen; Lurling, Blauwe Ed, Torres (die is toch gestopt?) en Cornuit waren niet van de partij door gebrekkige prioriteiten (lees: geniet lekker op vakantie!). Op een wonderlijke wijze bleek Tuigman Royke fit genoeg om mee te doen. Hetgeen hem direct een basisplaats opleverde. Daar snapte hij zelf overigens niks van. Structuur? In ieder geval 14 man dus. Moet genoeg zijn, zou je denken.

Laren uit dus. Pittoresk dorp in het Gooi waar je, als je even niet oplet, wordt voorbij gesjeesd door een Ferrari of Lamborghini. U snapt het wel; een echt dorpje voor de middenklasse. De kantine van Laren ’99 sv heeft iets huiselijks. Bij aankomst wordt er direct aan de knoppen gedraaid van het tafelvoetbalspel, bij wijze van warming-up. Geen posh, geen vertoon van geld hier in het clubhuis. Gewoon twee vrijwilligsters in hun zondagochtendkloffie die een paar tosti’s stonden te bakken.

Coach Pep gaat met hulp van de oplettende Sherlock op zoek naar de bestuurskamer. Geen moeilijke queeste, die is snel gevonden. Aldaar een hoffelijk ontvangst. Iets te drinken? Iets te eten? Waar kom je vandaan? Jullie mogen een kleedkamer kiezen. Welk veld willen jullie spelen? Je bent de eerste, dus kies maar: Gras of kunstgras. Na te zijn bijgekomen van dit vragenvuur en een ice-tea en een tosti te hebben aangevraagd, gaat Pep in conclaaf met de spelersgroep en het immer verdeelde Zondag 11 stemt zo ongeveer 7 of 7. Het zal eens niet. Na beraad toch maar kunstgras. Zou dat de gouden keuze zijn?

Het 11^e start als volgt: Tussen de palen: Arnold. Achterin: M-ugl, Shuen, Snoek en Sherlock. Op ’t middenveld: Royke, Dani, Blauwhuis, Fopgun en voorin Rat en Interik.
Bank: Poef, Das Bauch en Fapsok.

Tijdens de opwarming in de regen, doemt een niet onbelangrijke vraag op. Komt er eigenlijk wel een scheids? Coach Pep had op het blaadje van de wedstrijdsecretaris gelezen dat er achter onze pot ‘scheids huren’ stond. Een veeg teken. De spelers van Laren leken meer bezig met verhalen over de vrijdag- en/of zaterdagavond en elkaar homo te noemen, dan met of er wel een scheids zou komen. Hun coach sprak de legendarische woorden: Dat regelt de kantinevrouw altijd voor ons. Wel godverdomme, HUN KANTINEVROUW REGELT SCHEIDSRECHTERS? In welke wereld zijn we beland? Wát een weelde. Wát een vrijwilligster. Pep met hun coach toch even naar de bestuurskamer. Daar zat ‘ie hoor. Onze scheids. Op ’t oog rechtstreeks uit een scheikundelab. Die moest op zijn minst een IQ van 423 hebben. Of hij zijn fluitje wilde testen, vroeg de wedstrijdsecretaris van Laren. Nee, zei de scheids. Want zo beredeneerde hij: In deze kleine ruimte geeft dat minstens 100 decibel. Dat is niet goed voor de oren. Afijn, u snapt waar dit naar toe gaat. We gaan voetballen.

Laren heeft een jonge ploeg met snelle spelers. Hier spelen zij ook het meeste op. Korte combinaties, veelal door het centrum. Zij in beweging, wij in de reageerstand. Die snelheid konden wij niet op de mat leggen, maar wel vechtlust en duelkracht. De eerste 20 minuten leek het spel wat op en neer te golven. Zonder grote kansen aan beide kanten. Interik schoot zwak, Laren schoot een keer van afstand en kopte een keer naast.

In het tweede deel van de eerste helft kreeg Laren steeds meer de overhand. Roda bleef steeds heel laag staan, tegen de eigen 16 aan. Interik stond behoorlijk op een eiland omdat Rat meer achter de spits ging spelen om het middenveld te versterken. In de opbouw was Roda slordig, hetgeen snel leidde tot balverlies en een aanvalsgolf van Laren. De thuisploeg kreeg éen reuzekans. De verder uitstekend ogende M-ugl werd uitgespeeld door hun linksvoor en de lage, harde voorzet werd op een teen na gemist door een Larense aanvaller. Hun nummer 10 had een opgevoerde brommer bij zich en liep bij tijd en wijlen door de as van Roda heen. Maar behalve nog wat meer afstandsschoten en ballen die keeper Arnold gemakkelijk wist te pakken, kwam Laren echter niet. Onze defensie, onder leiding van Snoek, stond goed, maar de Zondag 11 had er het laatste kwartier aanvallend niets meer tegenover gezet. Het uitvallen van Fopgun (lies) en zwemmer Royke (nog maar net terug van blessure) waren ook geen opbeurende nieuwsfeitjes. Hiervoor kwamen Das Bauch en Fapsok in de ploeg. En de scheids? Ja die deed het eigenlijk zo slecht nog niet. Minpuntje was wel dat hij weigerde in te gaan op de opmerking van Blauwhuis dat de door hem juist gemaakte overtreding wiskundig gezien helemaal niet kon.

Tijdens de besprekingen halverwege werd één ding duidelijk: Erg veel wisselmogelijkheden waren er niet, op snelheid gingen we het van deze gasten niet winnen, dus was het allerbelangrijkste volgens coach Pep om met zijn allen te blijven beunen. Hard werken en defensief goed blijven staan, met hoop op dat hij dan aan onze kant goed zou vallen.

Dat harde werken dat lukt heel goed. We stonden met zijn allen als een huis en vochten in het smerige Larense kutweer met zijn allen om de nul te houden. Zeker tot aan minuut 70 ging dit zonder al te veel gevaar van de thuisploeg. Het meest opvallende was hun keeper met de Duitse driekleur als aanvoerdersband (hetgeen hem later karma opleverde) die het hele veld over tetterde als hij iets een overtreding of een kaart vond. Interessante knul wel. Deed Roda dan helemaal niet aanvallen? Nou nee. Eigenlijk niet. Het was echt een kwestie van proberen de 0-0 over de streep te trekken.

Naarmate het einde dichterbij kwam, kwam Laren dichterbij een goal. Een schot op de lat uit de tweede lijn, een hele rits aan corners, een vrije schietkans geweldig op ’t nippertje geblokt door Shuen en een weergaloze redding van Arnold die een kopbal uit de benedenhoek ranselt, is de opsomming van de kansenregen van de wit-zwarte formatie tussen minuut 70 en 85. Inmiddels is ook Poef in de ploeg gekomen voor M-ugl, is Dani uitgeblust gewisseld voor Fopgun (toch nog een poging) en komt M-ugl weer terug in de ploeg voor Fapsok, die een tik kreeg. Als de blessuretijd zich aandient is vlagger Pep inmiddels bijna hardop aan het bidden voor snel affluiten van de niet zo charismatische leidsman. 0-0 was een maximaal resultaat. Dan mogen we met zijn allen echt trots zijn op hoe we hebben standgehouden. Eentje in de categorie: ‘Een voor allen, allen voor ons aller Zondag 11’.

In de laatste vijf minuten lijkt Laren al langzaam het geloof wat te verliezen. Misschien zouden ze er wel niet doorkomen vandaag? Misschien zouden ze wel niet scoren? Vlagger Pep hoorde in de dug-out van de thuisploeg zeggen: Je zal net zien, dan schieten zij hem er straks wel in. Hier durfde Pep wel op te reageren: Nee joh, dat geluk hebben wij nooit. Daar hoeven jullie echt niet bang voor te zijn.

OF TOCH WEL?!

Het kon dus wel beter. 0-0 was niet het maximale resultaat. In de 96^e minuut, terwijl heel Roda al zo trots is met een punt, ziet Sherlock wat alleen hij kan zien. De gouden pass. Als Interik de pass in ontvangst neemt is er alleen nog zoveel te doen. Met zijn rug naar de vijandelijke goal en een tegenstander in zijn rug is dit nog bepaald geen kans. Interik draait zich echter vrij, passeert op kracht zijn tegenstander en jankt de bal kiezelhard in de kruising van de korte hoek; 0-1.. De pleuris was in de vorm van regen al de hele wedstrijd naar beneden gekomen, maar nu brak hij ook op het veld uit. In het feestgedruis menen sommige spelers coach/vlagger Pep een sprint te hebben zien maken over het veld, richting de matchwinner. Anderen beweren dat dit niet mogelijk kan zijn geweest omdat hij dit niet zou hebben overleefd. Weer anderen refereerden eraan dat Jezus toch ook over water kon lopen.

Dat de Zondag 11 deze wedstrijd heeft gewonnen, leek zo wiskundig onmogelijk als de stelling van Pythagoras uitvoeren op de snelheid van Fopgun. Toch gebeurde het. Men spreekt al over ‘Das wünder von Laren’. Het bleef dus bij 0-1.

Als het gaat over onze prestatie als collectief, kan ik alleen maar een wereldberoemde Duitse filosoof quoten: IEDEREEN EEN DIKKE VOLDOENDE!

In afwezigheid van cheffa journalistie #4 Lurling, geschreven door een trotse coach/vlagger/sprinter Pep

JOE!

Het programma bestond uit wedstrijdjes van 25 minuten op een half veld tegen 3, 5 en 7. Ook in die volgorde. Niet de meest wenselijke volgorde aangezien de sterkste (en oudste) tegenstanders als eerste zouden worden getroffen. Met de uitputtende hitte van 32 graden op (waarschijnlijk nog hoger op het veld) en het leeftijdsverschil hoop je stiekem deze luitjes wat later te treffen voor zover dat kan in zo’n klein toernooi. Afijn.
Met een half herstelde Kamelenteen pakte oud-selectie keeper M-Ugl Keegstra zijn handschoenen op zodat de normale nr. 1 GOATnout in de spits kon spelen. De succesformule was (nog) niet gevonden: de eerste wedstrijd werd tegen Zondag 3 verloren met 6-0. Kansen zat maar het kwaliteitsverschil was duidelijk zichtbaar; iedere kans was bij hun wél een goal.
De tweede pot tegen Zondag 5 was meer gebalanceerd. Zondag 11 creëerde kans op kans maar trof iedere keer oude bekende Matsu op zijn weg. Als (oud) zaalkeeper op hoog niveau voelt hij zich natuurlijk uitermate op zijn gemak. Als een ware octopus ranselde hij alle ballen uit de goal. Jammer genoeg viel hij daarna wel aan de andere kant. Een schot dat via de scheenbeschermer van een Zondag 11 speler meer hoogte pakte viel over keeper M-Ugl binnen: 1-0. Niet viel later viel ook een onverdiende 2-0 binnen. Qua kansenverhouding was het ongeveer 2-6 maar daar kocht Zondag 11 weinig voor. Wel lekker gevoetbald in ieder geval!
De laatste pot was tegen Zondag 7, een team van jonge knullen, wat altijd leuke potjes oplevert. Ook hier tikte Zondag 11 bij vlagen lekker rond. Toch kwam Zondag 11 achter, op de counter werd niet voldoende mee verdedigd waarna 7 gemakkelijk de vrije man kon vinden en de 1-0 kon aantekenen. Gelukkig was GOATnout scherp in de spits waardoor hij de 1-1 kon maken en daarmee de eerste van Zondag 11 op het toernooi. Torres wist daarna zelfs 1-2 te maken.
Echter ontbrak het weer aan scherpte, zowel in aanval als verdedigen. Oud-speler Raghoel kreeg alle tijd en ruimte om doeltreffend uit te halen en pegelde hem grandioos door de beugel. 2-2. Even later werd er achterin wederom teveel ruimte weggegeven waardoor zelfs de 3-2 kon worden aangetekend. Onnodig gezien het tweede deel van de pot voornamelijk eenrichtingsverkeer was. De laatste wedstrijd ging dus eveneens onnodig verloren.

Gelukkig waren er gezien het geringe aantal inschrijvingen kruisfinales; kans op revanche. Zondag 11 trof (wederom) Zondag 5, waar eerst 2-0 van werd verloren. One last time into the breach! Met temperaturen boven de 30 graden was zichtbaar dat beide teams niet meer de krachten hadden zoals eerder op de ochtend. Het tempo en niveau ging naar beneden. Met het leeftijdsverschil in het achterhoofd was het dan ook Zondag 11 dat dicteerde en verdiend op voorsprong kwam door een goal van Fopgun. Een mooie combinatie door het midden, waar het ook alle tijd voor kreeg, tussen Roland-staat-veel-te-Vrij en Fopgun waarna laatstgenoemde rustig kon binnen tikken. Roda 5 had moeite met het lange veld en liet het verdedigen regelmatig schieten waardoor Zondag 11 regelmatig de lange bal kon spelen en op conditie de wedstrijd naar zich toe kon trekken. Na een laatste stuiptrekking (1-1 verhouding) was het Zondag 11 dat uitliep naar 1-3. Zondag 5 trok de stekker eruit en liet de laatste minuten voor wat het was waardoor men de kleedkamers kon opzoeken.

Al met al een heerlijke (en megazware) conditietraining voor de officiële start van het seizoen. Gezien het spel kan men de derde plek gerust karig noemen maar het spel geeft voldoende aanknopingspunten. Het was weer een lekker toernooitje!

Wist u dat?
– Bobby’s zwarte tricot weer boven water is?
– Rik weer eens verdrietig was?
– Hij na veel appelleren en tranen tóch zijn geliefde corner niet kreeg?
– Zondag 11 nieuwe ballen kreeg van Roda?
– Deze goede ballen uit het weiland van Boer Bram waren gehaald?
– De helft hiervan al (zelf betaalde) ballen van Zondag 11 bleken te zijn?
– Wij megaveel zin hebben in de wedstrijd tegen HDS volgende week?
– Wij bardienst hebben na de wedstrijd?
– Dit twee goede redenen zijn om te komen kijken?
– Dit stukje nu ein-de-lijk af is?

Xoxo

Cheffo Journalistano

Met welgeteld één training en twee avondjes zestienen (waarbij onze spelers van het veld werden gestuurd door ‘grote vriend’ Co i.v.m. ingezaaide kunstgrasvelden) in de benen kon de conditie getest worden. Na het verzaken van coach Pep werd de voorbereiding aardig op z’n kop gezet. Op zaterdagavond iets na elven maakte hij bekend dat er geen arbiter was geregeld. #paniek! Gelukkig dat nieuwe aanwinst binnen én buiten het veld, Snoek, oude bekende Bobby wist te regelen voor het arbitraire geel. Naja, geel … zwart. En u ziet de bui al hangen, Amsvorde is óók zwart. www.nogmeerpaniek.nl Afijn. We waren blij met een arbiter.
Spelers Rat, Dani en Interik konden niet aanwezig zijn waar invaller coach Panaritium Keegstra (ja, het googlen waard) wel kon beschikken over aanwinsten Cornuit en eerder genoemde Snoek.

Op een vers ‘ingezaaid’ kunstgrasveld werd 11.00 afgetrapt. Beide teams waren zoekende en lieten elkaar rustig opbouwen. Tactiek of gebrek aan conditie, you name it. Het leverde wel een leuke openingsfase op. Amsvorde, ook een ploeg van gemiddeld halverwege/eind twintig, liet bij vlagen zien over enkele goede voetballers te beschikken en maakte het Zondag 11 bij vlagen lastig.
Toch was de eerste kans voor Roda. Het was onze klassieke pingeldoosch Torres die zich tussen drie man door wist te wurmen en oog in oog met keeper Bob (zijn lieftallige niffo) kwam te staan. Bob, een keeper die volgens oud-Griekse Mythologie zijn eigen zwaartekrachtveld zou hebben. Een keeper waar ballen meestal als satellieten om hem heen draaien. Toch wist Torres na zich als een ware Apollo 11 tussen alle verdedigers door te hebben gewurmd de bal als een asteroïde tegen Bob aan te pegelen.

Een wake-up-call voor Amsvorde die langzaamaan het initiatief naar zich toe trokken, wat niet veel later resulteerde in de 0-1. Een weggeven corner resulteerde in een strak aangesneden voorzet waarna dorstige Shuen zich in een ware fata morgana leek te begeven en met volle overtuiging de bal tegen het netje van zijn eigen doel wist te jagen. Bevangen door de hitte (18 graden Celcius, pittig!) was hij het spoor bijster en eenmaal weer bij zinnen moest hij van zijn teamgenoten vernemen dat hij de eer had de eerste goal van het seizoen te hebben mogen noteren. Dit nog even los van het feit dat hij tevens de twijfelachtige eer van de eerste ‘veld’ strafmeter van het seizoen daarmee opeiste. (Eddy had er al wel twee door te verliezen met zestienen) #hulde!

Zondag 11 mocht in de achtervolging. Dit resulteerde wederom een grote kans op voor Torres, die het zelfvertrouwen van zijn neefje naar grote hoogten wist te tillen door wéér tegen hem aan te schieten. Das Bauch deed het daarna niet veel beter door alles goed te doen maar daarna grandioos over de bal heen te maaien. Dat laatste was niet zo verwonderlijk maar dat het zonder hupje ging deed onze paniekspier toch wel een beetje jeuken.
Door de kansen niet af te maken krijg je weer dat ouderwetse gezegde: als je hem zelf niet maakt… En zou geschiedde. Wederom uit een corner viel de 0-2 waarna de captain van Amsvorde vervolgens nog schaamteloos met een kattenoog (achter het standbeen) de 0-3 wist te maken. Au. Snel aan de thee!

Met een grandioze speech van coach Keegstra (met meerdere Pep One-liners) werd het moraal in een mum van tijd weer geboost. Enkele tactische wisselingen op het veld en het inbrengen van Poef moest leiden tot de ommekeer.
Niet veel later leek dat zowaar te gebeuren: een scherp aangesneden corner van Poef werd op waarde geschat door de krakende voeten van Blauwhuis, die met zijn laatste beetje kraakbeen nog nét genoeg lengte had om de bal leep te verlengen waardoor hij binnen viel. 1-3.
Gesterkt door het tactische meesterwerk van coach Keegstra en de 1-3 ging Roda op zoek naar de aansluitingstreffer. Tot grote kansen leidde dit niet. Sterker nog, er leek wat meer klad in het spel te komen. Amsvorde speelde daar slim op in door de 1-4 én de 2-4 te maken. Vriendelijk faciliterend voor Roda, dat altijd beter speelt als het (ietsje) achter staat. Met een goal aan de juiste én de verkeerde kèèènt wist Amsvorde de spanning er enigszins in te houden.

Gaandeweg de wedstrijd werd er steeds meer gewisseld bij de tegenstander waarna enkele goede spelers, die er eerder uitgehaald waren, weer ingebracht werden. Een van deze spelers wandelde casual nog een keer over het veld en maakte de 2-5. Einde wedstrijd.

Een leuke pot waar Roda verzuimde meer te scoren maar Amsvorde kwalitatief (en conditioneel) nét iets beter was. Bij vlagen was het een pot met leuke duels, mooi voetbal en strafmeters.
Na de wedstrijd bleek het shirt van scheidsrechter Bobby te schitteren door afwezigheid (missing in action) maar is gelukkig weer terecht. Omdat de snackcorner en sponsor Bella Venezia 2 dicht waren en de hunkering naar verzadigde vetten bij Zondag 11 nimmer gestild kan worden werd er nog pizza bezorgd in de kantine. Pilsje, pizza… een prima start van het seizoen.

Volgende week wacht het 7×7 toernooi waarna het weekend erop de eerste officiële wedstrijd in de beker wacht. Komt dat zien!

Xoxo

Chef Journalistiek

Met afwezigheid van Slomas, Sherlock en Poevermans samen met een last-minute (l)afmelding van Fopgun maar met invallers Snoek en ‘Brommer’ Jordi verplaatste Roda zich langzaam naar het kleine carnavalsdorpje achter Amersfoort.
Wat men niet wist dat in het striktste geheim Das Rauch en Lurling bezig waren de kleedkamers te decoreren met de nieuwste, gelikte sponsorkleding van Café Long John uit Amersfoort. Na vier jaar was er namelijk afscheid genomen van de fantastische (licht) blauwe uitshirts van Beltona, gesponsord door Café De Dikke in Leusden. Het contract liep af en daarbij komend moest men overstappen naar Macron shirts. Tevens hadden sommige spelers zich iets teveel laten gaan bij de snackcorner waardoor nieuwe (grotere) shirts geen overbodige luxe was.
Met een goede lulsmoes van Lurling (hij zou iemand moeten helpen verhuizen) en de tactische ligging van het woonadres van Das Rauch, gingen deze twee dus zogenaamd direct om de ploeg te verrassen met de nieuwe shirts. Met een goede vibe kon men de wedstrijd aftrappen tegen de directe concurrent.

Met een enigszins afwijkende opstelling en guur weer werd er onder een uiterst jonge arbiter afgetrapt. Een jonge knul van een jaartje of 15-16 die ogenschijnlijk moeite had met het fluitwerk. Duidelijke overtredingen liet de heer soms lopen, kleintjes werd snel gefloten. Iets wat leidde tot lichte irritaties aan beide kanten.
Na dertien minuten spande het echter de kroon. En ingooi leidt tot een kaats waarbij de bal bij een tegenstander beland die letterlijk op de achterlijn staat, een meter of drie buitenspel. Vlagger Interik gooide de vlag in de lucht, wat de scheids laat zag, waardoor er enkele seconden door werd gespeeld en gescoord. 1-0. De scheids ging (ruim vijf minuten) in discussie maar leek zijn beslissing niet terug te durven draaien en keurde de goal alsnog goed tot Roda’s verbazing. In de rust bleek zelfs de keeper van Hooglanderveen te hebben gezien dat het buitenspel was.

Voetballend had Zondag 11 overigens niet veel recht op meer. Het was Hooglanderveen dat dicteerde, Roda dat counterde. Het had veel weg van de heenwedstrijd, waar Hooglanderveen wederom moeite had om echt kansen te creëren.
In de 34e minuut viel de 2-0. Na een overtreding van Shuen verdiende de tegenstander een vrije trap op ongeveer 19 meter die strak langs de muur, in de hoek van keeper van Mini-Sok, werd geschoten. Een bal die hard en zuiver was en die hij laat zag komen waardoor hij het antwoord schuldig moest blijven.
Niet veel later werd er afgefloten. Een klokkende Pep ging nog verhaal halen, aangezien hij de ‘discussietijd’ bij de eerste treffer er niet optelde. Er was ongeveer 39-40 minuten gespeeld.

Rust. Hier en daar wat wissels en sterke teksten waarna er snel weer kon worden afgetrapt op het natte en koude veld 1 in Hooglanderveen.

De rollen leken omgedraaid. Roda zetten aan, dicteerde en kleunde erin. Echt grote kansen leverde het niet waar de eindpass vaak ontbrak, niet secuur was of de aanvallers dan wel op een eiland stonden. Het duurde dan ook tot minuut 66 dat de aansluitingstreffer viel.
Het was capitan Blauwhuis die zich vrij worstelde van zijn directe tegenstander en oog-in-oog met de keeper op zijn voet schoot. In de rebound waren het de knikkende knietjes van Lurling die zich meester maakte waardoor ook hij op de keeper schoot waardoor Brommer Jordi zich van zijn beste kant liet zien door wél aan te tekenen. 2-1!

Het kon nog! Roda bleef drukken. Hooglanderveen leek steeds nerveuzer te worden en verder naar achteren te worden gedrukt. De tijd begon te dringen. Ondertussen hadden Interik en M-Ugl geel gekregen voor Judo en een overtreding, waar Hooglanderveen ook tweemaal geel pakte voor (ook) Judo en een onsportieve handsbal om zo een 1-op-1 situatie eruit te halen. Met 10 tegen 10 probeerde Roda te knokken voor een punt waar Hooglanderveen ten koste van alles de voorsprong probeerde vast te houden.

De gelijkmaker zou vallen. In de blessuretijd. Het was Blauwhuis die randje zestien zijn schot gekraakt zag worden waarna de bal voor de voeten van spits Interik viel die uit de draai in de verre hoek kon scoren. 2-2 met nog een paar minuten te gaan!

Zondag 11 zette nog een laatste keer aan maar er bleek te weinig tijd. De 2-2 bleek de eindstand. Een eindstand die toch een beetje voelde als overwinning gezien de late 2-2. Achteraf jammer dat Zondag 11 niet met drie punten wegging, wat niet onverdiend zou zijn geweest, zeker met het oog op de 1-0 maar toch tekende iedereen voor een punt. Al met al een geslaagd debuut van de nieuwe uitshirts met een fijne Das Rauch Despodienst achteraf. Top!

Volgende week wacht HDS om 11.00 op het Burgermeester Buiningpark. Tot dan!

’13 1-0
’34 2-0
’66 Brommer Jordi 2-1
‘90+1 Interik 2-2