Een week voor de door mijzelf gestelde deadline heb ik, na lang intern beraad, besloten te stoppen als lijder van ons aller Zondag 11. De afgelopen jaren heb ik mij als eindverantwoordelijke voor ons elftal gevoelsmatig ieder jaar meer moeten inspannen om alles rondom ons prachtige team draaiende te houden. De afgelopen twee weken heb ik mezelf steeds meer beseft: Zie ik het zitten om komend seizoen, zoals het er naar uitziet, nóg meer te gaan doen? Het antwoord daarop was schoorvoetend: nee. Het gebrek aan reacties op mijn brandbrief en de relatief stille groepsapp heeft mijn gevoel bevestigd. Ik heb niet het gevoel dat het er nog in zit.

De beslissing om te stoppen valt me zwaar. Ik heb team als ‘Original’ één jaar na zijn oprichting in 2010 (toen ik nog heel af en toe meevoetbalde met m’n kapotte knieën) als lijder overgenomen. Nog even samen met Bart, maar daarna zelf. Ik voel me verantwoordelijk voor ‘mijn’ groep spelers. Vaak is mij toegeworpen dat ik de lijm was die de groep bijeen hield. Zelf voelt het meer alsof ik het voor jullie zo makkelijk mogelijk heb gemaakt om te kunnen voetballen al die jaren. Ik heb proberen te zorgen voor alle randvoorwaarden en per ongeluk moest ik ook de wissels doen. Ik besef me dat dit niet mijn sterkste kant was en dat ik langs de zijlijn vaak luidruchtig was, maar ik moest ergens heen met mijn energie én ik wilde het voor jullie zo goed mogelijk doen. Het is dat verantwoordelijkheidsgevoel dat me – nu ik aangeef te stoppen – nog het meest dwarszit. Desalniettemin heb ik mijn keuze gemaakt. Ik vind het belangrijk om mijn gevoel te volgen en dat is wat ik nu doe.

Dit betekent niet per se dat het team stopt, al ben ik me bewust van het feit wat mijn stoppen kan veroorzaken. We hebben op papier 14 jongens, waarvan meerdere met wat vraagtekens achter hun naam. Als er iemand is die het team wilt proberen voortzetten en het van mij over wil nemen, dan hoor ik het graag. Is dit niet zo, dan ben ik als vanzelfsprekend bereid te helpen bij het zoeken naar oplossingen voor iedereen.

Ik wil jullie bedanken voor jullie inzet de afgelopen dertien jaar. Voor derde helften, die uitmondde in een vierde en vijfde helft tot de zon op maandag weer opkwam, voor alles op breuk in de kassa, voor alle keren 6a, voor mexicano’s, alle bijnamen die we de jongens toedichtte, alle schrijverijen, voor de teamweekenden in Renesse, Breda, Texel, de Ardennen, Arcen en in het bijzonder voor Londen. Ik wil jullie bedanken voor zovele zondagen waarbij ik langs de zijlijn stond en dacht: “Goddomme wat zijn wij slecht zeg,” om er vervolgens weer om te kunnen lachen. Ik wil jullie bedanken voor nog zoveel meer.

Zondag 18 mei 2014 blijft misschien nog wel het meest hangen. Kampioen van de kelderklasse. Dat feestje gun ik iedereen die eigenlijk niet zo goed kan voetballen. Het gevoel van zo snel, zo blauw zijn dat je totaal geen idee meer hebben wat je aan het doen bent als om 5 uur ‘s middags ineens een stripper voor je neus staat in een volle voetbalkantine, vergeet ik ook nooit meer.

Ik heb de – soms ondankbare – taak van lijder van de Zondag 11 altijd serieus genomen. Ik heb er alles uit proberen te halen en terugkijkend vind ik dat we machtig mooie momenten hebben beleefd met een stel gasten door de jaren heen die zó verschillend en soms zó debiel waren dat mijn rol als lijder ineens wel heel letterlijk een ‘lijden’ werd. Maar altijd met spirit en een glimlach.

Ik heb al die jaren de Kerst gehaald. Dat doen ze me in het betaald voetbal niet gauw na.

Ik zou mezelf én jullie te kort doen als ik heel kort afscheid had genomen. Mijn verhalen zijn áltijd lang.
Daarom nu maar eens op deze manier. Lekker overzichtelijk.

Ik vond het een eer om jullie lijder te zijn.

Jezus / Pep / Lijder Marc

Het moge duidelijk zijn, Zondag 11 heeft een jasje uitgedaan en is een niveautje gedaald in competitieverband. Reden hiertoe waren de dalende toeschouwersaantallen en (mogelijk ook) het dalende niveau van het elftal. Jaar in, jaar uit verlieten gedesillusioneerde spelers Zondag 11. Spelers waarvan hun toekomst als ‘next big thing’ in de sterren leek geschreven maar uiteindelijk de supporters (en coach Pep) beteuterd achterlieten. Het was de laatste jaren dan ook behelpen voor coach Pep, professioneel sjacheraar Bauch en chef pr Lurling om met goed opgezette marketingcampagnes alle asielen en instellingen leeg te trekken en ondersteboven te keren om versterkingen te vinden. Met een VOC-iaanse overredingskracht en wurgcontracten wist men tot dusver de schaapjes op het droge te houden en een semi-cohesief geheel te vormen.

Echter kwam de 26^e maart 2023 dichterbij. Alle hens was weer eens aan dek. Matrozen onbeschikbaar, een andere besloot een kleintje te spawnen. En dan ook nog zomertijd in combinatie met  on-christelijke voetbaltijden (09.30) op onze dag des Heeres. Ga nu maar eens invallers regelen. De boot was weer zo lek als een mandje, PANIEK!

Met alles wat Bauch in zich had stortte hij zich op deze taak. Met een netwerk van hier tot Novosibirsk kende het Oosten geen geheimen voor hem. Bauch, die uit zijn hoge hoed met Timotsjoektsjoek en Tomaat al meerdere konijnen wist te toveren wist ditmaal weer een blik exoten op te trekken: streekgenoot Jules. Bauch toonde zich dan ook in zijn nopjes.  “Geboren onder de rook van Apeldoorn ben ik opgegroeid onder een deken van kunstmest en een walm van stikstof. Het Oost’n kent dan ook geen geheimen voor mij. Met Jules hebben wij een versterking die gewend is tot z’n enkels in de drek te staan, precies wat wij op zondag nodig hebben.”

Lurling was minder content met aanwinst. “Ik heb liever alles bij het bekende. Dat Oosten, daar komt doorgaans maar weinig goeds uit. Die mensen hebben maar gekke gewoontes en schijnen gek te zijn op slootwater, als liefhebbend mens doe je dat toch niemand aan?” Meester Fapsok sloeg echter een gematigder toon aan. “Met het huidige conflict in’t Oost’n zien wij een enorme westwaartse volksverhuizing. Op school hebben wij het er dagelijks over en ik zie enorme kansen om dit te implementeren in mijn lessen maatschappijleer, enorm interessant.”

Met enig wisselende reacties werd er uiteindelijk maar afgetrapt en na pak-em-beet 30 minuten was het moment daar: het debuut van Jules. De exotische invaller mocht ongeveer 45 minuten meedoen voordat coach Pep besloot de beste man weer naar de zijlijn te roepen. “Je kan wel zien dat hij agrarisch bedrijvig is, niet bang vuile meters te maken in het veld. Zijn boulesgevoel leek wat roestig dus hij zal er hard aan moeten trekken.”

De wedstrijd werd uiteindelijk afgesloten met een 0-2 overwinning. Er werd vertrouwen ge(pe)tanqued voor het slot van het seizoen, waar een plek in het linkerrijtje nog in de waagschaal ligt. Of Jules daar dan ook bij is, is niet bekend. Maar wie weet … de boules is rond. Naar verluid had Jules z’n John Deere al voorgereden om zo, naar coach Pep’s aanbevelen,  hard te trekkuuun.

Chef drek  #4

Wat hij Zondag 11 moest schenken.

Mooie rode pakjes, met pracht een praal…

Of moeilijk lekkere pizza voor allemaal?

Nee riep Piet, met gepaste schrik..

Die hebben ze al van La Base gekregen, je bent niet goed snik!

Wat dacht je van drie punten, tegen VVIJ?

Dan maak je coach Pep hartstikke blij!

Maar dan haalt ie de kerst, dat wil toch geen ziel?

Die penetrante stem langs de lijn, naast de schorre van Giel.

Lastig, lastig… dan maar een tas?
Lekker groot en met bedrukking van La Base?

Dat is een deal, maar wat kan nog meer?

Het liefst weer eens winnen, meer dan een keer.

Zo stond men op Veld 1, met een koude bries…

Met Poef aan de fluit, die kan slecht tegen verlies.

Met zijn rode pyjama pakte hij de fluit:  ‘vooruit met de geit!’

En zo geschiedde, kijkend door zijn rode bril: een pingel in extra tijd.

De tegenstander liep aan, wangen rood van kleur…

Pingel Peter claimde de bal met een opperbest humeur.

Met zijn Zaza drafje naderde hij het ronde leer…

En raakte zowaar het netje, mocht ook eens een keer…

Ondanks de matige voorbereiding, drie punten in de tas.

Volgende keer ajb de goede kleur meenemen uit de was.

Want het ging toch goed mis in de app,

Matige kijk op de kleur van de tegenstander door coach Pep.

Maar toch winst op het eind, wie dacht dat dat kon?

Ondanks een cadeautje van M-Ugl uit de grabbelton.

Zo op pakjesochtend, vond Pep drie puntjes in de schoen,

Maar Buurman’s enkel, zou die het nog doen?

Geen zorgen met 16 jaar, de celdeling gaat snel.

Breuk of niet… basisplaats voor Jel.

Kusje, pepernootje en een aai van de roe.

Al dat rijmen maakt Journalistiek Piet zo moe.

Het zit er weer op voor dit lange jaar.

November 2023, dan zien wij elkaar.

Kusjes vanaf de (trainings)pakjesboot

De Journalistiek Piet

In deze mystieke periode gonst het vaak van wilde geruchten en betrapt men elkaar meer dan eens op rigoureuze stappen. Spelers worden last minute wel/niet verkocht en koppen van trainers willen rollen. Meest recente voorbeeld ‘(former) Champion of Europe’ Thomas Tuchel, (inmiddels) former-coach van Chelsea. De start werd als (allemaal) onvoldoende beoordeeld en meneer mocht vertrekken. Graham Potter volgde hem nadien op.

Op het Burgermeester Buiningpark was het volgens jaarlijkse traditie wederom een onrustige periode. Het vertrouwen in coach Pep leek andermaal tot een dieptepunt gezakt (ondanks een korte opleving middels een 2-1 overwinning) door de 7^e (!!!) uitschakeling op rij in de groepsfase van de vuurbeker. Dit terwijl juist door coach Pep de duimschroeven waren aangedraaid. De trainingsintensiteit zou in de voorbereiding op het nieuwe seizoen naar verluid zelfs onethisch hoog hebben gelegen.

Kerst leek dit jaar daarom vroeg te vallen voor de coach waar speler/scheidsrechter Fapsok niet om treurde: “Ik werk mij de hele week uit de naad en mag in de avondjes nog schriftjes nakijken en oudergesprekken zitten houden. Voetbal is voor mij een uitlaatklep en keek heel erg uit naar de avondwedstrijden van de knock-outfase. Dacht ik eindelijk een goede reden te hebben om de papa’s en mama’s niet wéér te hoeven uitleggen waarom Anne-Fleurtje geen VWO-advies krijgt… liggen we er WEER uit. Ik heb er zoals je merkt goed de pest in en weet niet of Coach Pep het tijd kan keren.”  

Ook Boze Ed toonde zich van zijn boze kant. “Coach Pep is niet meer van deze tijd. Zijn spelopvatting is primitief, zijn opstellingen discutabel en uitspraken wazig. Als linksmid vertelde hij mij in te beelden de bal als een snaai te zien want dan zou ik gegarandeerd punten opleveren!?! Wat moet ik daarmee? Oh, en zijn preken wil ik het niet eens over hebben. Ook zie ik hem tijdens wedstrijden aantekeningen maken op een stuk perkament(us), hoogst merkwaardig.”

Tot slot voelde Torres de noodzaak te reageren. Torres bekend om zijn flitsende acties, souplesse van een Guinese limbodanser en handelingssnelheid van een tractor op zonnebloemolie voelde zijn onvrede een kookpunt bereiken. “Bij de meeste recente nederlaag zat ie tegen mij te mekkeren dat ik niet zo aan de bal moest dreuzelen want dan zou hij mij op de azkabank zetten. Ik heb van schrik diezelfde ganze nacht tegen Abracadalana aan gehuild.”

Pittige uitspraken van spelers die door de buitenwacht qua aanzien hoog in de groepshiërarchie werden geschat, hetgeen leidde tot het feit dat zelfs Roda’46 zich genoodzaakt voelde op zijn instaswek pagina te reageren, normaliter gereserveerd voor de elite-van-de-elite-van-de-elite teams van de vereniging. Opgetekend werd dat de directie nog ‘het volste vertrouwen‘ had in coach Pep Mispelblom en afstand nam van de geruchtenstroom rondom diens persoon en zogenaamde opvolger.

Want geruchten zoals u leest, waren er alom. Welke trainer zou er uit de hoge hoed worden getoverd? De drukpersen draaide overuren, de kranten stonden vol. Want er was een hardnekkig gerucht over een mythische opvolger.

Het zou gaan om het jongere broertje van recent gepresenteerde Chelsea coach Graham Potter, genaamd Harry. Een coach die in de krochten van het Engelse voetbal een notoire reputatie had vergaard met het betoverende aanvalsspel dat hij zijn teams laat spelen.

Naar het schijnt zou hij staan te trappelen om het (tover)stokje over te nemen van coach Pep, zou zijn plannen al hebben liggen en klaar zijn om de bezem door de selectie te halen. Hij zou zich al hebben zien staan langs de kalklijnen van de Rood-Zwarte Leusdense vereniging. “Deze (zwein)trein komt maar één keer langs in je carrière.” was naar verluid van zijn lippen zijn opgetekend waar anderen zelfs claimde dat hij al een contract voor 9 ¾ jaar had ondertekend.

Ondanks alle rumoer toont coach Pep zich strijdbaar. “Het seizoen is nog lang en telt nog 26 finales. Geef mij één maand en men zal zien, TIEN PUNTEN VOOR ZONDAG 11!!”

Vanaf een afstandje blijft het echter gissen. Staat de mispelbom op barsten? Valt Kerst dan tóch in september? Of valt de boel nog te lijmen? Of is het expecto patronum van de supporters gewoon ieder jaar veel te hoog? De tijd zal het leren.

#4 Chef Zwerkbal

“Ik ging van de week naar Fietsenwinkel Greefhorst in Leusden, kijken voor een nieuwe mamafiets voor Pepcella. Na te hebben geïnformeerd bij mede newly-papa’s Das Bauch, Torres en Lurling kwam mij ter oren dat Gazelle zeer goede modelletjes had. Na enig navraag bleek men er eentje te hebben staan waar men vanaf wilde. Zaterdag om 12.00 afhalen zeiden ze. Het bleek een andere type Gazelle dan ik voor ogen had ..”

Want die Gazelle bleek Jorrick te zijn. Papa met een stel goed geasfalteerde longen, niet vies van een biertje en bovenal het balgevoel van een pijlstaartrog op het droge. Wat wil een gemiddelde Kelderklasse coach nog meer? Scoutingstijger Das Bauch bleek helemaal in zijn nopjes. “Coach Pep had het over dat hij een Gazelle voor de baas zou aantrekken. Ik wist helemaal niet dat hij daarmee mij bedoelde. Heel fijn als transferzaken mij uit handen worden genomen. Zeker nu ik van Car-O niet meer zo vaak de deur uit mag.”

Ook leraar-in-spé Fapsok bleek een tevreden man. “Weer een papa in het team, zo leer ik ze allemaal kennen voordat de kindjes straks bij mij in de klas zitten. Dat ik daarnaast ook nog het loopwerk aan een ander kan overlaten is bonus.”

Jorrick, of in de wandelgangen Gazelle, beleefde zijn vuurdoop op het 7×7 Roda’46 toernooi. In de eerste twee helften was het nog niet zo’n succes maar in de derde helft kwam hij pas écht lekker op stoom. Als een waar roofdier griste hij bier van de bar en had hij maar oog voor één ding. Het goudgele goed. “Op de Savanne moet je een kans om te hydrateren niet zomaar voorbij laten gaan.” Werd uit zijn woorden opgetekend… Naar verluid was het nog lang onrustig en ‘gazellig’.

Aldus, chef aankopen.

#4

Zo was het ook in die periode dat voormalig vleugelflitser Fopgun zijn nieuwe roeping vond. Als plaag voor menig verdediger, die hij met zijn snelheid en Dreft-achtige glibberigheid te snel af was, probeerde hij nu andere mensen te plagen. Door zich op te geven voor het programma “Hunted” van de NPO verbond hij zich aan de verplichting om minimaal drie weken uit handen te blijven van een team hunters. Mensen gespecialiseerd in het lokaliseren en arresteren van voortvluchtige individuen. Een uitdaging  waar verwacht werd dat men deze hunters twee stappen voor bleef en zo te slim af te zijn. Een uitdaging die Fopgun niet uit de weg kon gaan en uiterst serieus nam.

Fopgun: ”Voorbereiding is het halve werk. Ik heb mij dan ook ingelezen in de botanie en heb iedere aflevering van Bear Grylls gekeken. Ik heb menig avond en een veelvoud aan boeken verslonden.” Aldus Fopgun voor aanvang.

Het was dan ook naar verwachting dat Fopun na ruim tweeënhalve week de laatste deelnemer van Hunted bleek te zijn. Op dat moment zich niet bewust dat hij nog enkele dagen had om zich op het extractie punt (Burgermeester Buiningpark, Zondag om 10.00 uur) te melden.

De deadline verstreek, coach Pep maakte zich zorgen. Pep: ”Normaliter kregen wij nog wel eens late (l)afmeldingen vlak voor aanvang… maar dat hij nu niet van zich liet horen, dat was hoogst ongebruikelijk.” Ook medespeler Torres was not-amused. “Ik heb al stad en land afgezocht maar so far nog geen enkel spoor van Fopgun. Het lijkt erop dat ik zowaar straks weer op snelheid acties moet gaan maken…. Mag ik na Fopgun ook snelheid nog maar even zien te vinden.”

Met de ‘ace’ assistmaster missing in action was het niet verwonderlijk dat ook Zondag 11’s resultaten nergens meer waren te bekennen, wat de fans van Roda’46 zorgen baarde. Zondag 11 in degradatienood.. ging dat goedkomen? Kwamen de resultaten nog? Of kond Das Bauch een nieuwe wingman uit de hoge ronselhoed toveren? Andermaal was het onrustig, het galmde weer ouderwets in de wandelgangen. #TDBAUCHOUT ging trending op twitter.

Het was dan ook in het voordeel van Das Bauch dat hij AIVD informant Shuen kon inschakelen om zo bij zijn oude database aan informanten te geraken. Daar wist hij het nummer van voormalig informant Koekoek los te peuteren, die merkwaardig interessante informatie bleek te bezitten. In tegenstelling tot de geruchten zou Fopgun helemaal niet zijn ontvoerd naar India, in een martelcontainer zitten in Brabant of ergens op een tropisch eiland in de Stille Oceaan. Nee, Fopgun zou zich ‘gewoon’ thuis begeven, bij zijn mannetje.

Nader onderzoek van deze ‘lead’ leek de informatie te bevestigen. Met een busje vol camera’s en tapapparatuur voor de deur van Fopgun’s huisje werd Das Bauch echter weinig wijzer. Geen spannende belletjes, geen rare internetactiviteit of andere gekke fratsen. Of toch wel? Er liep namelijk wel dagelijks een onbekend mannetje in en uit het huis.

Het meest bijzondere was overigens dat iedere keer wanneer dit mannetje door de voordeur ging, de vloer glom als een-met-zonnebrand-ingesmeerde kale bol van keeper Barthez in de voorjaarszon. Hoogst merkwaardig. Voor Das Bauch was dit uiteindelijk de reden om over te gaan tot huiszoeking en zowaar: in schoonmakers japon gekleed trof hij hem daar aan: Sopgun.

Snikkend viel hij Das Bauch in de armen, vrezend dat zijn deelname aan Hunted dan nu écht voorbij was. Das Bauch, verbaasd door het tafereel, scheen moeite te hebben de situatie te doorgronden maar wist deze uiteindelijk op waarde te schatten. “Ik heb Sopgun uitgelegd dat hier iets ernstig is misgegaan en dat men hoogst ongerust was geweest. Wij zijn blij dat hij weer boven water is.”

Hunted was voor Sopgun namelijk niet alleen een uitdaging van de hunters te slim af zijn, maar bleek ook een uitdaging van de kleine lettertjes. Sopgun bleef namelijk niet drie weken maar uiteindelijk ruim twee jaar zoek! Toen Das Bauch hem als een ware Japanner (ruim na dato) vond, had men de zoektocht al gestaakt en was Hunted inmiddels twee seizoenen verder.

Eenmaal van de schrik bekomen overheerste geruststelling bij Sopgun. Dat Sopgun de kleine lettertjes van het contract (lees: een programmaduur van drie weken) niet had gelezen, had hij dan geen boodschap aan. “Mijn huisje is spik en span, mijn dushi is tevreden, ik kan mij weer als een tevreden Sopgunnetje op straat vertonen!”

Op de vraag of hij de komende wedstrijd bij Zondag 11 weer zijn gezicht zou laten zien liet hij nog in het ongewisse. “Ik moet nog even settelen nadat Das Bauch mijn bubbel heeft doorgeprikt maar voorlopig denk ik nog niet aan s(t)oppen.”

Deze periode gaat normaliter geruisloos voorbij maar ditmaal was er iets vreemds aan de hand…

Zowaar was het zondag 5 september tijdens de officiële aftrap het seizoen 2021/2022 dat er een sinistere man aan de zijlijn verscheen. Met een walm van mysterie een aroma van vleermuizensoep bleek het de hoofdscout van de nationale ploeg van Volksrepubliek China te zijn: Kiek-Mi Ghan. Monden vielen open. Wat doet hij hier?

Het was Witte Keniaan die met jeugdig enthousiasme en zijn internationale allure op de beste man afstapte. Zonder dat men het wist bleek Zondag 11 een potentieel Chinees international onder contract te hebben. Kiek-Mi Ghan: ”Ik kom kijken voor Oerghoeri. Rumoer over zijn magistrale traptechniek en imposante fysiek hebben China bereikt. Voor de glorie van China moet ik deze ‘lead’ verder onderzoeken. Ik hoor vooral dat deze man ook uitmuntend onderdruk(t) presteert!”

Voor Coach Pep viel er veel op z’n plek. “Als bierteam was Oerghoeri vanaf het begin al een vreemde eend in de bijt. Rare eetgewoontes, eigenaardige blik in z’n ogen maar bovenal: Hij dronk geen bier! Als bierteam is dat een doodzonde. Wij lekker pilsen, hij aan de Cola Zero of een Ice Tea. Hoogst merkwaardig!” Ook voor Shuen voelde het alsof er een last van zijn schouders viel: “Ik ben al jaren bezig om hem aan het gouden goedje te krijgen maar iedere keer praatte hij eromheen. Zodra ik begon over atten liep ie zelfs meermaals huilend weg!” Door supportersschare werd hij naar verluid zelfs WB-40 genoemd. (Bierafstotend)

Sponsoren Bar Grill Monet en Café Long John zouden het vertrek van Oerghoeri betreuren. Oerghoeri zou naar verluid verantwoordelijk zijn voor 74% en 45% van hun jaaromzet. Barman Willem: “Oerghoeri was een zéér vaak geziene gast. Als frequent afnemer waren wij zelfs bijna bereid om op zijn verzoek de kaart aan te passen. Sprinkhaansalade, apekoppensoep en hagedissensaté. Vonden het al zo merkwaardig, waar nu veel puzzelstukjes op hun plek vallen. Dachten we Zondag 11 zo eindelijk een nieuw tenue te sponsoren.”  

Lurling hoorde de rumoer met lede ogen aan. “Druk, druk … Daar voel ik mij niet zo senang bij. Hoor je dat? Zullen mijn knietjes wel weer wezen, leeftijd en structuur hè? Het idee dat ik een nieuwe rechtsback moet gaan charteren gaat mij niet in de koude kleren zitten. Onze TD mag van baas Car-O voorlopig het huis niet uit dus vrees dat ik deze druk op mijn schouders moet nemen.”

Maar hoe liep het nou af met Oerghoeri? VOC Keegstra probeerde nog via Sea-line Oerghoeri onder druk te zetten om te blijven maar dat bleek uiteindelijk niet nodig. Want Oerghoeri? Die viel na 10 minuten uit met een liesblessure. Zelfs voor Oerghoeri werd de druk uiteindelijk té groot.

Chef Vaccin

#4

Met een (inmiddels verse ‘Papa’cito) Das Bauch aan het roer waren er altijd twijfels. In het veld excellerende hij met hamstringblessures en raakschieten dat ie vaker deed in Car-O dan op het veld. (1 om 0) Door de jaren heen was hij daarom tot Zondag 11’s eigen John de Jong verworden, waar vervolgens in de week voor de deadline van 31-08-2021 wel enkele uitschrijvers waren maar geen inschrijvers. Zelfs de grootste gelovers werden aan het twijfelen gebracht. Termen als ‘teleurstellend’ en ‘opstappen’ galmde rond het Burgermeester Buiningpark. Echter presteert Das Bauch het beste onder druk.

Zonder het juk van coach Pep, die met vader God wederom toevlucht zocht naar Fort Oranje voor een semi-verdiende vakantie, kreeg Das Bauch alle ruimte om zich te ontplooien als mens en technisch directeur. “Met Pep op vakantie en Car-O aan het bevallen heb ik eindelijk de ruimte om mijzelf te zijn.” And boy, did we know…

Na een ‘Timoteuze’ transfer van Timostsjoektsjoek wist Das Bauch vlak voor het verstrijken van de transferdeadline nog een aanwinst te strikken. Op 31 augustus 23.59uur kon hij hem dan presenteren: Tomaat! Das Bauch: ”Het waren lange en zware onderhandelingen. Normaal voert Pep de onderhandelingen door ‘even’ met de aanwinsten te praten waarna ze uit pure waanhoop maar direct tekenen. Nu Pep afwezig is moet ik dus met een ècht aanbod komen.”

Naar verluid lagen de partijen ver uit elkaar en leek de (to)maat zelfs even vol, maar het was mede conspirator M-Ugl die instapte en wodka bij de wijn deed. Vanaf dat moment kwam de kentering;  het promillage steeg en het niveau daalde. M-Ugl: “Deze Tomaat is een geslepen onderhandelaar gebleken, beslist geen groent(j)e.  Wij hebben hem in de onderhandelingen daarom de avond van z’n lever gegeven om hem zo de deal over de streep te slepen.” In de wandelgangen werd M-Ugl zelfs al tot VOC-Keegstra gedoopt want slachtoffer Tomaat? Die wist nergens meer van. Al zag ie wel een handtekening staan onder een (wurg)contract van minimaal een jaar met gemiddeld 13 pils per week.  

M-Ugl is overall tevreden over deze klapper van een transfer: “Tomaat is een gerijpte speler met voldoende ervaring die goed op de markt lag. Ik weet zeker dat ie bij de fans in de smaak zal vallen.” Ook Tomaat toonde zich een semi-tevreden man. “Al met al had ik meerdere aanbiedingen. Zo ook eentje van Kampong. Echter heb ik het idee dat ik met rood veel beter in mijn velletje zit.”

Zondag 5 september zal de vuurdoop zijn van Tomaat. Iets wat hij niet in de soep wil laten lopen…

Chef Culinair

#4

Want Das Bauch wanted to be the very best, like no one ever was. Hij reisde door land, far and wide. Zocht over steppe, bergen en jungle naar aanwinsten die Zondag 11 nodig had. Diep in de graanvelden, achter op de toendra richting de Kaukasus zag hij zijn gewenste bleekscheet.

Daar stond hij dan: naar verluid de buitenechtelijke kleinzoon van Jozef himself, jarenlang gevoed op triple A Oekraïens graan, negentig kilogram puur Oekraïens staal. Een nieuwe, welkome diesel van Zondag 11. De ontembare stoomtrein op rechts, Timostsjoektsjoek. Op zending gestuurd om de rechterflank te overtuigen van de kracht van Socialisme alsmede zijn voetballende kwaliteiten.

Na jarenlang niet hebben gevoetbald heeft Timostsjoektsjoek van kameraad Stalin himself toestemming gekregen om deze volkssport weer te beoefenen. Met een tas vol goede moed en socialistisch gedachtengoed zou hij nu op weg zijn naar Nederland om de laatste details van zijn transfer af te ronden.

Gezien zijn relatief hogere leeftijd voor een topsporter zijn er echter twijfels over de houdbaarheid van het lijf van Timostsjoektsjoek. Twijfels of er wellicht tekenen van metaalmoeheid waarneembaar zouden zijn. Timostsjoektsjoek doet dat zelf af als kapitalistische propaganda: “Mijn lijf is net als socialisme, het vergaat niet.“

Naast alle mensen die Zondag 11 een warm hart toedragen toonde ook coach Pep zich in zijn nopjes. “Met Timostsjoektsjoek halen wij uithoudingsvermogen, arbeidsethos en naar verluid een bovengemiddeld promillage in huis. Als kelderklasse coach kan ik hier alleen maar blij van worden.” Op de vraag of coach Pep dit jaar weer de kerst gaat halen beriep hij zich op zijn zwijgrecht.

Drillmeister Felix houdt echter een slag om de arm betreffende deze Oosterse aanwinst. “We gaan zien of dit de ras(putin)voetballer is die Das Bauch mij heeft beloofd, of dat wij hem en coach Pep (weer) op de trans Siberië-expres gaan zetten.”

In de wandelgangen gonst het dat Timostsjoektsjoek al medisch gekeurd is en zelfs al speelgerechtigd is voor komende Zondag, waar hij zijn debuut zou gaan maken in de bekerwedstrijd tegen Amsvorde 2. Komt dat zien.

Getekend de dato 31-08-2021,

Minister van Propaganda

#4