Met een twee jaar durende COVID pandemie, een virus dat werkt op de luchtwegen en vooral de conditioneel zwakke kelderklassers en de zwakkere ter been zwaar kon treffen, brak een geheel nieuwe era in het amateurvoetbal aan. Een periode met QR-codes, afstand houden, maximaal aantal bezoekers, anderhalf meter, kroegen dicht… men verloor elkaar snel uit het oog. Zelfs religieuze centra werden gesloten, tot aan de kerk van ieder amateur sporter: de kantine! Twee jaar lang vrijwel geen wekker op zondag, geen negentig minuten lange judosessies op de kankerverwekkende rubberkorrels om daarna te discussiëren hoe men volgend jaar wél de Champions League kon halen. Dit natuurlijk allemaal onder het genot van een overpriced en verlept party-biertje. Het was dan ook in een tijd als deze dat menig kelderklasser zich toespitste op het vinden van plaatsvervangende hobby’s, ware het zijn racefietsen, marginale blogjes schrijven of Habbo Hotel.
Zo was het ook in die periode dat voormalig vleugelflitser Fopgun zijn nieuwe roeping vond. Als plaag voor menig verdediger, die hij met zijn snelheid en Dreft-achtige glibberigheid te snel af was, probeerde hij nu andere mensen te plagen. Door zich op te geven voor het programma “Hunted” van de NPO verbond hij zich aan de verplichting om minimaal drie weken uit handen te blijven van een team hunters. Mensen gespecialiseerd in het lokaliseren en arresteren van voortvluchtige individuen. Een uitdaging waar verwacht werd dat men deze hunters twee stappen voor bleef en zo te slim af te zijn. Een uitdaging die Fopgun niet uit de weg kon gaan en uiterst serieus nam.
Fopgun: ”Voorbereiding is het halve werk. Ik heb mij dan ook ingelezen in de botanie en heb iedere aflevering van Bear Grylls gekeken. Ik heb menig avond en een veelvoud aan boeken verslonden.” Aldus Fopgun voor aanvang.
Het was dan ook naar verwachting dat Fopun na ruim tweeënhalve week de laatste deelnemer van Hunted bleek te zijn. Op dat moment zich niet bewust dat hij nog enkele dagen had om zich op het extractie punt (Burgermeester Buiningpark, Zondag om 10.00 uur) te melden.
De deadline verstreek, coach Pep maakte zich zorgen. Pep: ”Normaliter kregen wij nog wel eens late (l)afmeldingen vlak voor aanvang… maar dat hij nu niet van zich liet horen, dat was hoogst ongebruikelijk.” Ook medespeler Torres was not-amused. “Ik heb al stad en land afgezocht maar so far nog geen enkel spoor van Fopgun. Het lijkt erop dat ik zowaar straks weer op snelheid acties moet gaan maken…. Mag ik na Fopgun ook snelheid nog maar even zien te vinden.”
Met de ‘ace’ assistmaster missing in action was het niet verwonderlijk dat ook Zondag 11’s resultaten nergens meer waren te bekennen, wat de fans van Roda’46 zorgen baarde. Zondag 11 in degradatienood.. ging dat goedkomen? Kwamen de resultaten nog? Of kond Das Bauch een nieuwe wingman uit de hoge ronselhoed toveren? Andermaal was het onrustig, het galmde weer ouderwets in de wandelgangen. #TDBAUCHOUT ging trending op twitter.
Het was dan ook in het voordeel van Das Bauch dat hij AIVD informant Shuen kon inschakelen om zo bij zijn oude database aan informanten te geraken. Daar wist hij het nummer van voormalig informant Koekoek los te peuteren, die merkwaardig interessante informatie bleek te bezitten. In tegenstelling tot de geruchten zou Fopgun helemaal niet zijn ontvoerd naar India, in een martelcontainer zitten in Brabant of ergens op een tropisch eiland in de Stille Oceaan. Nee, Fopgun zou zich ‘gewoon’ thuis begeven, bij zijn mannetje.
Nader onderzoek van deze ‘lead’ leek de informatie te bevestigen. Met een busje vol camera’s en tapapparatuur voor de deur van Fopgun’s huisje werd Das Bauch echter weinig wijzer. Geen spannende belletjes, geen rare internetactiviteit of andere gekke fratsen. Of toch wel? Er liep namelijk wel dagelijks een onbekend mannetje in en uit het huis.
Het meest bijzondere was overigens dat iedere keer wanneer dit mannetje door de voordeur ging, de vloer glom als een-met-zonnebrand-ingesmeerde kale bol van keeper Barthez in de voorjaarszon. Hoogst merkwaardig. Voor Das Bauch was dit uiteindelijk de reden om over te gaan tot huiszoeking en zowaar: in schoonmakers japon gekleed trof hij hem daar aan: Sopgun.
Snikkend viel hij Das Bauch in de armen, vrezend dat zijn deelname aan Hunted dan nu écht voorbij was. Das Bauch, verbaasd door het tafereel, scheen moeite te hebben de situatie te doorgronden maar wist deze uiteindelijk op waarde te schatten. “Ik heb Sopgun uitgelegd dat hier iets ernstig is misgegaan en dat men hoogst ongerust was geweest. Wij zijn blij dat hij weer boven water is.”
Hunted was voor Sopgun namelijk niet alleen een uitdaging van de hunters te slim af zijn, maar bleek ook een uitdaging van de kleine lettertjes. Sopgun bleef namelijk niet drie weken maar uiteindelijk ruim twee jaar zoek! Toen Das Bauch hem als een ware Japanner (ruim na dato) vond, had men de zoektocht al gestaakt en was Hunted inmiddels twee seizoenen verder.
Eenmaal van de schrik bekomen overheerste geruststelling bij Sopgun. Dat Sopgun de kleine lettertjes van het contract (lees: een programmaduur van drie weken) niet had gelezen, had hij dan geen boodschap aan. “Mijn huisje is spik en span, mijn dushi is tevreden, ik kan mij weer als een tevreden Sopgunnetje op straat vertonen!”
Op de vraag of hij de komende wedstrijd bij Zondag 11 weer zijn gezicht zou laten zien liet hij nog in het ongewisse. “Ik moet nog even settelen nadat Das Bauch mijn bubbel heeft doorgeprikt maar voorlopig denk ik nog niet aan s(t)oppen.”
Recente reacties